Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/8714 K.2012/1543

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen18/02/2010 tarih ve 2007/91-2010/19 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının, müvekkilinin "İkinci Bahar Huzurevi" ibareli tescilli markasını kendi huzurevi işletmesinde işletme adı olarak izinsiz kullandığını, bu kullanımın müvekkilinin marka hakkına tecavüz oluşturduğunu ileri sürerek, marka hakkına tecavüzün tespitini ve önlenmesini, yoksun kalınan kazanç kaybı nedeniyle 5.000 TL maddi tazminat ile 15.000 TL manevi tazminatın reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin işletme adının "Özel Denizli İkinci Bahar Yaşlı Bakımevi" olup her iki ibarenin benzer olmadığını, tarafların faaliyet alanlarının ve bulundukları şehirlerin de farklı olduğunu, öte yandan davacı markasının bakımevi hizmeti bakımından zamanaşımına uğradığını, müvekkilinin davadan önce İkinci Bahar ibaresini kulanmayı bırakarak başka bir isimle faaliyetine devam ettiğini, iyiniyetli olan müvekkilinin markaya tecavüzünün bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen ek bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; gerek huzurevi, gerekse bakımevinin yaşlılara yatılı hizmet veren sosyal hizmet kuruluşları olduğu, birinin özel bakım isteyen yaşlılara, diğerinin tüm yaşlılara hizmet vermesinin, hizmetlerin benzer sayılmamasına kıstas olamayacağı, bu bakımdan verilen hizmetlerin ayniyete yakın benzer olduğu, davacı markası ile davalının kullandığı ibarenin ayırd edici unsurunun İKİNCİ BAHAR kelimeleri olduğundan aralarında görsel, işitsel ve anlamsal benzerlik bulunduğu,

davalının bu şekilde kullanımının 556 sayılı KHK'nın 61/1-a ve 9. maddeleri gereğince davacının marka haklarına tecavüz oluşturduğu, dava tarihindeki duruma göre değerlendirme yapılması gerektiğinden, davalının daha sonra farklı ünvan kullanmasının gerçekleşen tecavüzü ortadan kaldırmayacağı, maddi tazminata ilişkin bilirkişi ek raporunun uygun bulunduğu gerekçesi ile, davanın kısmen kabulüne, davalının eyleminin davacının marka haklarına tecavüz oluşturduğunun tespiti ile önlenmesine,

1.890,37 TL maddi tazminat ile tarafların ekonomik durumu dikkate alınarak takdir edilen 4.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir .../...

S2

2010/8714 2012/1543

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı Davalı · 21,15 H 349.90 H · 17,15 PH 87,50 PH · 04,00 BK 262,40 BK / 08.02.2012 - HŞ