KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2010/8833 E., 2012/9917 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Haziran 2012
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
287 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/04/2010 tarih ve 2008/402-2010/173 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 05.06.2012 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. ...ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacılar vekili, müvekkillerinin eşi ve çocuğu Kadir'in, davalıya ait trende yolcu iken trenin raydan çıkarak devrilmesi sonucunda öldüğünü ileri sürerek, 15.03.2010 tarihli ıslah dilekçesi ile davacı eş için (70.431,60) TL destek tazminatı ile (25.000) TL manevi tazminatın, davacı çocuk için (18.432,47) TL destek tazminatı ile (15.000) TL manevi tazminatın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.
Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava konusu kazanın dış rayın kırılması nedeniyle trenin devrilmesi sonucunda meydana geldiği, murisin herhangi bir kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davacı eş için (70.431,60) TL maddi ve (15.000) TL manevi, davacı çocuk için (18.432,47) TL maddi ve (10.000) TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.
Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2010/8833, K. 2012/9917, 7 Haziran 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama