Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2010/9024 K.2012/1198

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.12.2008 tarih ve 2007/90 - 2008/541 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı bankanın ........Şubesindeki müvekkili kurum hesaplarına tahakkuk ettirilmesi gereken vadesiz mevduat faizlerinin noksan tahakkuk ettirildiğini, süresi içerisinde havale edilmeyen veya hesaba geçirilmeyen meblağların bulunduğunu, bu alacakların vadesiz mevduat faizi, 1479 sayılı Kanun’un Ek 6. maddesindeki vadeli mevduat faizi ve reeskont faizi ile birlikte istenmesine rağmen ödenmediğini ileri sürerek, toplam 3.615.659.367 TL’nin vadesiz mevduat faizi, 1479 sayılı Kanun’un Ek 6. maddesi gereğince vadeli mevduat faizi ve reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulüne, toplam 837.816.499 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince, HUMK.nun, 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. madde hükmüne göre, miktar veya değeri 1.000.000.000 TL'nı geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar kesin olup, bu miktar 2008 yılı için 1.250,00 TL’dir. Mahkemece davalı yönünden kabul edilen miktar yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz sınırının altında kaldığı cihetle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.