Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/13667 K.2012/20433

Taraflar arasında görülen davada Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/03/2010 tarih ve 2009/140-2010/57 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve ... vekilleri tarafından ayrı ayrı istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sürücüsü ve araç maliki davalı ...'a ait servis aracı içerisinde giderken aracın sürücü davalı ...'a ait araç ile çarpışması sonucu yaralandığını, sağ el ve parmaklarında kemik ve doku kaybı meydana geldiğini, sigorta şirketlerinden talep edilmesine rağmen herhangi bir ödemenin yapılmadığını ileri sürerek, 1.000 TL maddi ve 20.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...Ş. vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, kazada müvekkilinin kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davalı ...'ın kırmızı ışıkta geçerek kazaya sebep olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, maddi tazminat talebinden vazgeçildiği, davalı ...Ş.'nin manevi tazminattan sorumlu olmayacağı, diğer davalı ...Ş.'nin sigorta kayıtları bulunmadığı gerekçesiyle, maddi tazminat talebinin ve davalı ... şirketleri hakkındaki davanın reddine, 10.000 TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... ve ... vekilleri temyiz etmiştir.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel durumları gözönünde tutarak hükmedeceği manevi tazminat miktarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir.

O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir.

Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, davacı için mahkemece, kaza tarihi, davacıya ait rapor ve somut olayın kendine özgü tüm özellikleri göz önüne alınarak, dosya içerisinde mevcut bilgi ve belgeler ile tarafların sosyal ve ekonomik durum araştırmaları dikkate alınarak daha ılımlı ve adalete uygun, makul bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.