Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/15480 K.2013/462

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 07/06/2011 tarih ve 2010/161-2011/159 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2008/50480 sayılı 06,07 ve 19 sınıflar için “...+Şekil” ibareli marka başvurusunun ilanı üzerine davalı şirket tarafından 2006/20239 sayılı “...” markasına dayanılarak itiraz edildiğini, itirazın Markalar Dairesi Başkanlığı’nca reddedildiğini, ret kararına karşı davalının yaptığı itirazın TPE-YİDK tarafından kabul edildiğini, ancak redde gerekçe olarak gösterilen marka ile müvekkili markasının benzer olmadığını, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, markaların kapsamındaki mal ve hizmetlerin farklı olduğunu, markanın kullanımı konusunda davalının yazılı izni bulunduğunu ileri sürerek, TPE YİDK’nun 2010-M-2348 sayılı kararın iptali ile markanın tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin 1993 yılından beri aynı adreste faaliyet gösterdiğini, davacı şirketin ortağı ve yetkilisinin müvekkili şirketin eski ortağı ve çalışanı olduğunu, davacının aynı iş kolunda aynı marka ve ticaret unvanı ile faaliyet göstermesinin haksız rekabet ve marka hakkına tecavüz oluşturduğunu savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı başvurusunun esas unsurunun “...” ibaresi olduğu, şekil unsuru ile “...” ibaresinin tali unsur olduğu, davalı markası ise sadece “...” ibaresinden oluştuğundan markaların benzer olduğu, davacı markasının tescil başvurusu 06, 07 ve 19 sınıflardaki mallar için yapılmış olup bu malların genellikle metalden mamul mallar, makineler ve bunların aksamları, hırdavatçı malzemeleri ve inşaat malzemelerini kapsadığı, davalı markasının ise 35. sınıfın tamamını içerdiği,

bu sınıfın aynı zamanda davacının başvurusu kapsamındaki malların satılması için açılacak mağazacılık hizmetlerini de kapsadığı, davalının ticaret unvanındaki “hırdavat ve teknik malzeme” unsurunun da davacının markasındaki 06, 07 ve 19 sınıfı kapsadığı, buna göre davacı markasının kullanılacağı mallar ile davalı markasının hizmetlerinin benzer olduğu ve markaların ortalama tüketiciler tarafından karıştırılmasının kaçınılmaz olduğu, davacının, davalı şirketin eski ortağı olduğu ve davalı adına tescilli markanın aynısını bitişik dükkanda kullanmasının kötüniyetin göstergesi olduğu,

taraflar arasındaki sözleşmede davalı markasının önüne ve arkasına ekler konulmak ve yazı stili değiştirilmek koşuluyla kullanımına izin verildiği, bunun basit lisans şeklinde olduğu, ayrıca markanın tescili yönünde herhangi bir hak bahşetmediği, daha sonra davalı tarafından çekilen ihtarnamede de markanın kullanımına ve haksız rekabete son verilmesinin istendiği, bu durumda davacının marka tescili konusunda sözleşmeden doğan bir hakkının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve her ne kadar davalı adına tescilli markanın kapsadığı 35. sınıf hizmetler ile başvuru konusu markanın kapsadığı emtia sınıfları benzer olduklarına ilişkin mahkeme gerekçesi yerinde değilse de, uyuşmazlık konusu "..." ibaresi üzerinde üstün ve öncelikli hakkın davalıya ait olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.