Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/3481 K.2012/10852

Taraflar arasında görülen davada Kartal Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01/12/2010 tarih ve 2009/10-2010/61 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1987 yılından itibaren Otel "ATLANTA" adını kullanmaya başladığını, Alanya'da Otel "ATLANTA" adına yatırım belgesi aldığını ve işlettiğini, otelcilik ve turizm hizmetlerinde Otel "ATLANTA" adının yıllar boyunca yurtdışında tanınır olduğunu, davalı tarafından müvekkilinin faaliyet alanı ile aynı koldaki mal ve hizmet faaliyetleri için, 15/07/2006 tarihinde "ATLANTA" markasının tescil edildiğini, bu ibarenin kullanımında öncelik hakkının müvekkiline ait olduğunu ileri sürerek davalı adına tescilli "ATLANTA" markasının hükümsüzlüğünü ve sicilden terkinini, hüküm özetinin ilanını, 25.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren ticari avans faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının aktif dava ehliyetinin olmadığını, davacı tarafın merkezinin İstanbul olduğunu, Alanya'da faaliyetinin olmadığını, "ATLANTA" ibaresini kullanan şahıs ya da şirket ile davacı arasında bağ bulunmadığını, markanın müvekkili şirkete ait olduğunu, tamamen kötüniyetli olarak davanın açıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının 1987 yılından itibaren ATLANTA kelimesini turizm sektöründe hizmet markası olarak kullandığı, davalının ise markasını 20/06/2005 tarihinde tescil ettirdiği, fakat bu tarihten önceye dayalı marka kullanımına ilişkin dosyaya bir belge sunmadığı, ATLANTA markasının davalı markasının tescil tarihinden çok uzun süre önce turizm otelcilik, acentacılık alanında davacı şirket tarafından kullanıldığı ve hizmet verildiği, bir kısım mal ve hizmet alanlarında benzerlik bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, ATLANTA markasının 43. sınıftaki (yiyecek, içecek sağlanması hizmetleri, geçici konaklama hizmetleri, gündüz bakımı (kreş) hizmetleri, huzurevi hizmetleri) yönünden hükümsüzlüğüne, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Ancak, davacı taraf diğer istemlerinin yanı sıra manevi tazminat talebinde de bulunduğu ve mahkemece de bu istem ret edildiği halde objektif dava birleştirilmesinin söz konusu olduğu nazara alınarak manevi tazminat talebinin reddi nedeniyle davalı yararına ayrıca (1.500,00) TL ücreti vekalete hükmedilmek gerekirken bu hususun nazara alınmaması doğru olmamış ve bu sebeble kararın davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün HUMK.’un 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.