Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/3983 K.2012/10142

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/01/2011 tarih ve 2010/562-2011/25 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Fedaral Almanya Cumhuriyeti Köln Yüksek Eyalet Mahkemesinin 18 U 90/07 numaralı ve 11/12/2008 tarihli kararının ve yargılama masraflarının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, yabancı mahkeme kararının aslı ile onaylı tercümesinin dosyaya sunulduğu, kendisine karşı tenfiz istenen davalının mahkemeye usulünce çağrıldığı ve karar tebliğinin de usulünce yapıldığı ve tenfize konu mahkeme kararının açıkça kamu düzenine aykırı bulunmadığı gerekçesi ile Federal Almanya Cumhuriyeti Köln Yüksek Eyalet Mahkemesinin 18 U 90/07 numaralı ve 11/12/2008 tarihli kararının ve yargılama masraflarına dair tespit kararının TENFİZİNE karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkindir.

Dairemizce tenfiz davalarının nitelikleri itibariyle eda davası değil, tespit davası mahiyetinde kabul edilmesi nedeniyle, bu davalarda maktu harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nispi harç ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle temyiz eden yararına bozulması gerekmiş ise de, kanuna aykırı olan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.