Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2011/855 K.2012/8092

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/07/2010 tarih ve 2009/209-2010/268 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 5434 Sayılı Kanun’un 17 maddesi gereğince kurumda çalışanların emekli keseneklerinin 7 gün içinde bankaya yatırılması gerektiğini, aynı maddeye göre gecikme halinde %20 gecikme zammı tahakkuk ettirileceğini, 2006 yılı Temmuz ayına ilişkin 86,223,09 TL tutarındaki emekli keseneğinin 21.07.2006 tarihinde çek kesilerek davalı bankaya verilmesine rağmen davalının mutad uygulama olduğu üzere aynı gün parayı emekli sandığının hesabına geçirmesi gerekirken bunu yapmadığını, tutarın 25.07.2006 tarihinde emekli sandığı hesabına geçtiğini, Temmuz 2006 yılına ilişkin olarak 17.225,00 TL gecikme faizi ödemek zorunda kalındığını, bu gecikmenin davalıdan kaynaklandığını ileri sürerek, 17.225,00 TL’nin yasal faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile aralarında protokol olmaması nedeniyle müvekkili bankanın davacının ödemelerini takip yükümlülüğü bulunmadığını, davacı ... tarafından genellikle faks yolu ile gönderilen talimatların müvekkilince teamülen yerine getirildiğini, davacının ödemesinin acil olduğuna ilişkin bir faks göndermediğini, davacının ödemenin yapılıp yapılmadığını takip etmesi gerektiğini, bankadan bir günlük gecikme sebebiyle %20 gecikme faizi istemesinin dürüstlük kuralları ile bağdaşmadığını, talep edilen tutarın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 2006 yılı Temmuz ayına ilişkin 86.223,09 TL tutarındaki emekli keseneğinin 21.07.2006 tarihinde çek kesilerek bankaya verildiği, ancak davalı bankanın aynı gün parayı emekli sandığı hesabına geçirmesi gerekirken tutarı 25.07.2006 tarihinde geçirdiği, bu nedenle gecikme faizi olarak 17.225,00 TL davacı tarafından ödenmiş ise de 21.07.2006 gününün Cuma’ya rastladığı, EFT işleminin yapılabilmesi için bankacılık uygulamasında mesai saatleri içinde belirli bir zamana ihtiyaç duyulduğu, aynı gün işlemin yapılamadığı,

bir sonraki günler olan 22.07.2006 ve 23.07.2006 tarihlerinin Cumartesi ve Pazara rastladığı, davalı bankanın 24.07.2006 tarihinde talimatı yerine getirmesi gerekirken 25.07.2006 tarihinde yerine getirmiş olması sebebiyle davalı bankanın bir günlük gecikme ile parayı yatırdığı, bu nedenle hesaplanan zararın 22,00 TL’sinden sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 22,00 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 5434 sayılı Kanun’un 17. maddesi uyarınca davacı ... çalışanlarının 2006 yılı Temmuz ayı emekli keseneklerinin davacının EFT talimatına rağmen davalı banka tarafından Emekli Sandığı hesabına geç aktarılması nedeniyle anılan yasa uyarınca davacının ödemek zorunda kaldığı gecikme cezasının tahsili istemine ilişkindir. Davacının EFT talimatını verdiği 21.07.2006 tarihi Cuma gününe denk gelmektedir.

EFT talimatı havaleden farklı olarak başka bir bankanın şubesine yapılmaktadır. Bu işlemin yapılması başka bankaların sistem ve kurumların onayına bağlıdır. Bu nedenle havaleden farklı olarak daha uzun bir zaman dilimini kapsayabilmektedir. Bankacılık uygulamasında EFT’nin yerine getirilmesi mesai saatleri içinde 3-4 saatlik bir süreyi ve en geç bir sonraki iş gününü bulmaktadır.

21.07.2006 tarihi Cuma günü olup bir gün sonrası 22-23.07.2006 tarihleri de hafta sonuna denk geldiği için talimatın 24.07.2006 Pazartesi günü ifa edilmesi makul ve yasal kabul edilebilecektir. Davalı banka, EFT talimatını 24.07.2006 tarihinde dahi yerine getirmiş olsaydı emekli keseneklerinin yatırılması için öngörülen yasal sürenin son ödeme günü geçmediği için davacı gecikme cezası ödemek zorunda kalmayacaktı.

Dolayısıyla basiretli bir tacir gibi hareket etme yükümlülüğü bulanan davalı banka, verilen talimatı mutad ve teamüle uygun bir süre olan bir sonraki iş günü içinde dahi yerine getirmeyerek davacının zarara uğramasına neden olmuştur. Davalı bankanın fiili ile davacının zararı arasında uygun illiyet bağı bulunduğu için davalı banka davacının zararını ödemek zorundadır.

Mahkemece bu husus nazara alınmadan sadece bir günlük gecikme faizine hükmedilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.