KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2012/10137 E., 2012/14787 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Ekim 2012
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Mahkemesi
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Kırklareli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/05/2010 gün ve 2008/716-2010/244 sayılı kararı onayan Daire’nin 27/03/2012 gün ve 2010/13749-2012/4806 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, davalı Banka'nın Kırklareli Şubesi'ne 13.10.1992 tarihinde hesap açtırdığını, 13.10.2006 tarihi itibariyle paranın 5.910,53 Euro'ya ulaştığını 03.03.2006 tarihinde parayı çekmek için başvurulduğunda paranın TMSF'ye devredildiğini öğrendiklerini, davalının davacıya herhangi bir ihbarının olmadığını, oluşan zarardan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek 5.910,53 Euro'nun 13.10.2006 tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, mevzuat gereği paranın TMSF'ye devredildiğini, gerekli ilanların yapıldığını, talebin zamanaşımına uğradığını, kendilerine husumet düşmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, hak sahibi davacıyı iadeli taahhütlü mektupla uyarmayan davalının davaya konu mevduattan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne dair tesis edilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.
Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
43,90 KDH · 43,90 KDPH · 00,00 BH · 203,00 Ceza · 05/10/2012 -S .C.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2012/10137, K. 2012/14787, 2 Ekim 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama