Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/13171 K.2012/18214

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31/03/2010 gün ve 2009/11-2010/119 sayılı kararı bozma Daire’nin 04/06/2012 gün ve 2011/3103-2012/9681 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 12. emtia sınıfında "ETİ AİR+şekil" ibaresinin marka olarak tescili için başvuruda bulunduğunu, başvurunun, daha önce tescilli "...+şekil" markasına benzediği gerekçesiyle nihai olarak kısmen reddedildiğini, oysa müvekkilinin Eti Gıda A.Ş.'nin bir kuruluşu olduğunu, iki marka arasında benzerlik bulunmadığını ileri sürerek, TPE YİDK'nun, marka başvurusunun kısmen reddine dair kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, markaların ve kullanılacak hizmetlerin benzer olduğunu savunmuştur.

Davalı ... vekili, davacının marka başvurusunun müvekkili markası ile iltibas oluşturabileceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, her iki markada da "ETİ" ibaresinin yer alması markalar arasında kısmi bir benzerlik oluştuyorsa da, bu benzerlik markaların bir bütün olarak 556 Sayılı KHK'nin 7/1-b maddesi anlamında "aynı" veya "ayırt edilemeyecek kadar benzer" kabul edilmesi için yeterli olmadığı, davalı markasında yer alan şekil unsurunun markaları ayırt edilemeyecek kadar benzer olmaktan kurtardığı gerekçesiyle, TPE YİDK'nun 30/12/2008 tarih ve 2008-M-4787 sayılı kararının davacının itirazının reddine ilişkin kısmının iptaline dair verilen karar davalı TPE vekili ve davalı ... vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04/06/2012 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.