KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2012/15210 E., 2012/20070 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Aralık 2012
- Mahkemesi
- TİCARET MAHKEMESİ
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/11/2010 gün ve 2009/349-2010/512 sayılı kararı onayan Daire’nin 27/06/2012 gün ve 2011/5531-2012/11170 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka nezdindeki hesabına ait internet bankacılığı şifreleri kırılmak suretiyle 08.02.2007 tarihinde toplam 17.450,00 TL'nin müvekkilinin rızası dışında başka bir hesaba aktarıldığını, elektronik bankacılık hizmetinde gereken güvenliği sağlayamayan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, 17.450,00 TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkili bankanın herhangi bir kusuru olmadığını, davacının uğradığını iddia ettiği zarara kendi kusurlu davranışı ile sebebiyet verdiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.
Mahkemece, dava konusu bedelin davacının rızası dışında hesabından çıktığı, dava konusu olayda davalı bankanın sorumlu olduğu, davacının söz konusu zararını talep edebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 27.06.2012 günlü ilamıyla onanmıştır.
Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2012/15210, K. 2012/20070, 6 Aralık 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama