Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/16203 K.2013/15520

Taraflar arasında görülen davada Lüleburgaz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/07/2012 tarih ve 2001/353-2012/284 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yaptığı ihale sonucu, üretim sahasından dolum tesislerine nakliye işini davalı ... Ltd.

Şti'nin üstlendiğini, ancak yüklenicinin elemanlarınca hırsızlık yapıldığının saptanması üzerine, suç duyurusunda bulunduklarını, hırsızlık sebebiyle oluşan müvekkili ortaklık zararlarının tazmini amacıyla Lüleburgaz 1. Asliye Hukuk Mahkemesi' nin 2001/157 esas sayılı dosyası ile tazminat davası açtıklarını, hırsızlığın tespiti üzerine davalı şirket ile tek taraflı olarak sözleşmeyi feshettiklerini, kati teminatın da irat kaydedildiğini, gerek müteahhit ... ve gerekse diğer davalıların zarardan mesul olduklarını, fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı kalmak kaydı ile,

iki ihale arasındaki fark olan 3.171.105.303-TL'nin yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, ceza mahkemesince müvekkillerinin beraatine karar verildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre, davacı tarafın zararı ve bu zarara davalıların sebebiyet verdiğini ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı ile davalı şirket arasında ham petrol taşıma sözleşmesine dayalı olarak iki ihale bedeli arasındaki farktan doğan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı tarafın zararını ve bu zarara davalıların neden olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davacının taşıma sözleşmesinin feshine dayanak yaptığı olayla ilgili olarak Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesi’nce yapılan yargılama sonucunda, CMK.’nın 223/2-e maddesine dayanılarak davalılar hakkında verilen beraat kararının, temyiz edilerek Yargıtay 11.Ceza Dairesi’nin 06/11/2008 tarihli kararı ile zaman aşımı sebebiyle davanın ortadan kaldırılmasına karar verildiğinden, bu hükmün 818 sayılı BK.’nın 53.maddesi kapsamında hukuk hâkimini bağlayıcı bir hüküm olarak kabulü mümkün değildir.

Öte yandan, feshe neden olan taşıma ilişkisine dayalı olarak açılan alacak davasında da, Lüleburgaz 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 16/12/2010 tarih, 2001-157 Esas, 2010/578 Karar sayılı ret kararı Dairemizin 19/09/2012 tarih, 2011/6671 Esas, 2012/13626 Karar sayılı ilamı ile bozulduğundan, henüz bu aşamada davacı tarafından gerçekleştirilen fesih iradesinin haksız fesih olduğundan söz edilemez.

O halde, halen derdest olduğu anlaşılan Lüleburgaz 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin eski 2001-157 esaslı dosyasının sonucunda verilecek kararın işbu davanın da sonucunu etkileyeceği anlaşıldığından, HMK’nun m.165/1 hükmü uyarınca bu davanın sonucunun beklenerek feshin haklı veya haksız nedene dayalı olup olmadığı hususunun belirlenmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.