Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/16906 K.2013/14684

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 24. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26.10.2011 tarih ve 2011/10-2011/38 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Gülenay Erşan tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı şirketin 13/15 Mayıs 2007 tarihlerinde Dubai'de düzenlenen fuara katılmak için 11.05.2007 tarihli ve 23:05 de uçacak olan THY uçağından şirketinde görevli personel olan... adına uçak bileti alındığını ve fuara katılmak için kullanılması gereken tanıtıcı ilan, reklam, pano gibi stand görselleri ile stand kurulum ekipmanlarının bagaj olarak THY ye teslim edildiği halde, bagajın kaybolduğunu ve davacı şirketin fuara gerektiği gibi katılarak hedef kitleye ulaşamadığını, itibar kaybına uğradıklarını ileri sürerek,

1.000 TL hedef kitleye ulaşamamaktan kaynaklanan maddi zarar, 1.000 TL unvanlı görselin kaybından kaynaklı oluşan manevi zarar, 1.138,00 TL ödenen paneller bedeli, 5.280 TL fuar organizatörüne ödenen bedel, 1.910,30 TL gidiş dönüş bilet ücreti olmak üzere toplam 9.328,34 TL maddi zarar ile 1.000 TL manevi zararın, davalıya ihtarname tebliğ tarihi olan 12.06.2007 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafın taşıma akdinin tarafı olmadığını, yolcunun... olduğunu, beyan edilen eşyaların bagaj içinde taşınmaya müsait eşyalar olmadığını ve özel bir değer beyanında bulunulmadığını, Türk Ticaret Kanunu'nun 786/2. maddesi gereğince, kendilerine teslim edilen eşyaların, teslim sırasında beyan edilmeyen değerlerinden sorumlu olamayacaklarını, bagaj dağıtım işinin dış müdahaleye açık bir işlem olduğunu, kendilerinin burada kusuru olmadığını, Varşova Konvansiyonunun 22.a maddesi gereğince sorumluluklarını kg başına 17 SDR ile sınırlı olduğunu,

ayrıca yeknesak kurallar kabul edilmese bile bilet üzerinde yazılı bagaj sorumluluğuna ilişkin sınırlandırma ile her kilo için 20 ABD Doları sorumluluklarının bulunduğunu, davacının gerçek zararının daha az olması halinde bu gerçek zararının daha fazla olması halinde ise sınır olarak 400 USD'nin kabul edilmesi gerektiğini, buna uygun olarak davacı tarafa 523,68 TL'lik ödeme yapılmasının teklif edildiğini, ancak kabul edilmediğini, davacının manevi tazminat talebinin de yerinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, uçak bilet ücretlerinin davacı şirket tarafından ödendiği,...'in davacı şirkete ait fuarda kullanılacak eşyaları taşıdığı, kaybolan bagaj her ne kadar... adına kayıtlı ve taşınan kişide... ise de, taşıma sözleşmesinin direk tarafı olmayan davacı şirketin eşyaların kaybından dolayı zarara uğrayan olması nedeniyle, davalı şirketin haksız fiil hükümlerine göre, bu zararı karşılamakla yükümlü olduğu, taşıma sözleşmesini içeren bilet üzerinde, taşıyıcının bagaj kaybından dolayı sorumluluğunu 20 Kilogram ve kg başına 20 USD ile sınırladığı,

ancak uluslararası hava taşımalarına ilişkin Varşova Sözleşmesi'nin uygulanması gerektiği, 15.02.1993 gün ve 93/4166 karar sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile Varşova Konvansiyonu'nun ve buna ilişkin Guatemale City Protokolu, 3 sayılı Montreal Ek Protokolü ve 4 sayılı Montreal Protokolü'nün onaylandığı, böylece milletlerarası bir sözleşmenin ve buna bağlı protokollerin Türkiye'de uygulanabilirliğinin kabul edildiği, 3 sayılı Montreal Ek Protokolünden bagaj taşıması sırasında taşıyıcının sorumluluğunun 1.000 özel çekme hakkı SDR ile sınırlandırıldığı,

4 sayılı Montreal Ek Protokolünde ise 22. maddede ki yük taşınmasında sorumluluğun 17 SDR ile sınırlandırıldığı, ancak madde XXIV ile Guatemala City Protokolü veya 3 sayılı Montreal Ek Protokolünde tesis olunan hükümlerin 4 sayılı protokol ile tesis olunan hükümlerden üstün olacağının kabul edildiği, bu nedenle de olayımızda, 3 sayılı Montreal Ek Protokolünün uygulanması gerektiği, bagajın kaybolduğunun sabit olduğu, bagaj kaybından dolayı taşıyan davalı şirketin sorumlu olduğu,

davalı taşıyan şirketin veya elemanlarının kastı veya ağır kusurundan bahsedilemeyeceği, davacının taşınan bagajın daha fazla değerde olduğuna dair taşıyıcıya bir bildiriminin bulunmadığı, davacının gerçek zararının daha fazla olduğu ancak, sınırlayıcı hükümler nedeniyle ve Montreal Protokolü göz önüne alınarak taşıyıcının sınırlı sorumluluğundan dolayı hüküm tarihindeki 1.000 SDR karşılığının davalıdan tahsilinin gerektiği, davacının bagaj kaybından dolayı manevi zarara uğradığını ve bu kaybın kendisinde büyük bir elem ve ızdıraba sebep olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davacının manevi tazminat talebinin reddine,

maddi tazminat talebinin kubulü ile 1.000 SDR karşılığı 2.862,20 TL'nin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, bu miktara 17/06/2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizinin uygulanmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. 1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazının reddi gerekmiştir. 2- Ancak mahkemece ülkemiz tarafından onaylanmayan 3 sayılı Montreal Ek Protokolü (Guatemala City Protokolü) uyarınca tazminat hesabı yapılması doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.