KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2012/17282 E., 2013/15250 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Eylül 2013
- Mahkemesi
- TİCARET MAHKEMESİ
Karar Metni
267 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.05.2012 tarih ve 2010/801-2012/240 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin 40 günlük vadeli vade sonlarında aynı şekilde yenilemek suretiyle bankada hesap açtırdığını, 17.05.2010 tarihinde hesabındaki paranın 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 62. maddesinde yazılı şartlar yerine getirilmeden TMSF'ye devredildiğini ileri sürerek, 22.100,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek 40 gün vadeli mevduat faizi ile birlikte davalı bankadan tahsilini talep ve dava etmiştir .
Davalı vekili, davacıya ait hesapta bulunan paranın zaman aşımına uğradığı tespit edildiğinden fona mevzuata uygun olarak devredildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.
Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının bankaya vadeli mevduat şeklinde hesap açtırıp para yatırdığı, 21.04.2010 tarihi itibariyle bu paranın 21.061,04 TL'ye ulaştığı, davalı banka tarafından 28.05.2010 tarihinde paranın usulsüz olarak TMSF'ye devredildiği, davacının dava tarihine kadar kararlaştırılan akdi faizi talep edebileceği, paranın dava tarihi itibariyle 21.977,15 TL'ye ulaştığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.
Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.
Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2012/17282, K. 2013/15250, 9 Eylül 2013 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama