Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/17951 K.2013/15258

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 14. Asliye Hukuk (Kartal 3. Asliye Hukuk) Mahkemesi’nce verilen 04.04.2012 tarih ve 2011/287-2012/173 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkili şirket ile davalı arasında yapılan konaklama sözleşmesine göre, davalı şirketin otobüslerinin davacıya ait tesiste yemek molası vermeyi kabul ve taahhüt ettiğini, buna karşılık müvekkilinin toplam 26.000,00 TL ödeme yaptığını, sözleşmeye göre davalıya ait otobüslerin 1.000 adet sefer sayısı kadar konaklama yapması gerekirken 240 sefer sayı kadar müvekkili şirket tesislerinde konaklama yaparak 6.240,00 TL hak ettiğini ileri sürerek, müvekkilinin fazladan ödediği 19.760,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir .

Davalı, cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında konaklama sözleşmesi yapıldığı, davalı şirketin 240 konaklamadan sonra sözleşmeye uymadığı, davacının davalıya 19.760,00 TL fazla ödeme yaptığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, sözleşmeden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 12'nci ve 13'ncü, Tüzüğün ise 17'nci ve 18'nci maddeleri hükümlerine göre, tüzel kişilere tebligatın yetkili mümessillerinden birine, bunların her hangi bir nedenle mutad iş saatlerinde iş yerinde bulunamamaları ya da o sırada evrakı bizzat alamayacak bir halde oldukları takdirde görev itibariyle tüzel kişinin bu kişilerden sonra gelen yetkili memur veya müstahdemine veya evrak memuru gibi esasen bu işlerle görevli bir kişiye, bunların da bulunamaması halinde bu hususun mazbatada belirtilmesi koşuluyla tebligatın tüzel kişinin orada hazır bulunan diğer memur veya müstahdemine yapılması gerekmektedir.

Tebligat parçasında tüzel kişiyi temsile yetkili olan Kişinin bulunamadığı tespit edilmeden ve bu husus tebligat parçasında belirtilmeden doğrudan daimi çalışana tebligat yapılması doğru değildir.

Aynı Yasa'nın 20. maddesinde, anılan 12'nci ve 13'ncü maddelere atıf yapılarak, kendisine tebligat yapılacak kimsenin muvakkaten başka yere gittiğinin belirtilmesi halinde, bu keyfiyet ve beyanda bulunanın hüviyetinin tebliğ mazbatasına yazılarak altının beyan yapan tarafından imzalanması zorunluluğu getirilmiştir.

Somut olayda, dava dilekçesi ve duruşma gününü içeren tebliğ evrakı, davalı şirketi temsile yetkili kişinin o sırada tebligatı bizzat alamayacak durumda olduğu veya iş yerinde olmadığı tespit edilmeden ve bu durum tebligat parçasına dercedilmeden, şirketin daimi çalışanı kasiyer Gülnaz Şen'e doğrudan tebliğ edilmiştir.

Anayasa'nın 36. ve HUMK'nun 73. maddelerinde, taraflar dinlenmeden, iddia ve savunmalarını beyan etmeleri için davet edilmeden karar verilemeyeceği hüküm altına alınmıştır.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, mümeyyiz davalı bakımından taraf teşkili yapılmadan, savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.