Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/18679 K.2013/17677

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12.06.2012 tarih ve 2009/286-2012/127 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili banka ile davalı şirket arasında 03/03/2008 tarihinde “Bireysel Kredi Çalışma Sözleşmesi” imzalandığını, sözleşme uyarınca, 03/03/2008 ile 03/03/2009 tarihleri arasında davalı firmanın yönlendirmesi ile en az 300 adet araç satışının banka kredisi ile gerçekleştirilmiş olması kaydı ile araç başına 260 TL+KDV tutarında hizmet bedelinin peşin olarak ödenmesinin kararlaştırıldığını, müvekkilinin üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirerek toplam (260 TL+ 47 TL , % 18 KDV) 92.100 TL primi davalı şirkete 06/03/2008 tarihinde nakden ödediğini,

ancak sözleşme dönemi içinde davalı şirket tarafından yalnızca 51 adet aracın banka taşıt kredisi tahsisi sureti ile satıldığını, sözleşmedeki taahhüdün yerine getirilmemesi üzerine, müvekkili bankanın gerçekleşmeyen kredi adetlerine karşılık gelen peşin ödenmiş prim tutarlarının, sözleşmenin 3.8. madde hükmü gereğince (ödeme tarihinden itibaren işletilecek ve ödeme tarihinde geçerli olan ticari nakit kredi faiz oranı olan % 36 üzerinden) iadesini talep ettiğini, buna karşılık davalının, müvekkili bankanın sözleşmeye aykırı davrandığından bahisle faizleri ödenmediğini, 08/04/2009 tarihinde tahsil edilen tutarın 75.500 TL olup,

bu bedelden öncelikle müvekkili bankanın feri alacakları olan 32.206 TL faiz ve BSMV mahsup edildiğinde, kalan meblağın 43.394 TL anapara karşılığında mahsup edildiği, 76.443 TL anapara ve 30.577,20 TL faiz olmak üzere toplam 108.549,06 TL olan alacaktan 75.500 TL'lik ödemenin düşülmesi ile 33.049 TL bakiye alacaklarının bulunduğunu ileri sürerek 33.049 TL bakiye ana para alacağının 06/03/2009 tarihinden itibaren % 36 faiz oranı üzerinden davalı şirketten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin 3.2. ve 3.3. maddeleri davacıya kredi kullandırma, faizi belirleme konusunda geniş bir yetki tanımış ise de mevcut durumun müvekkili açısından da mücbir sebep sayılabilecek mahiyette olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasındaki sözleşme gereğince davacı bankanın davalı tarafından taahhüt edilen 300 adetlik kredi miktarına göre tüm primlerin toplam tutarının topluca ödendiği,

ancak davalı tarafça 51 adet araç satışı yapılarak kredi kullandırılımı sağlanmış olmakla, davalının kendisine fazla yapılan ödemeyi iade etmesi gerektiği, davalı tarafından 10.04.2009 tarihinde 75.500 TL ödeme yapılmış ise de, sözleşmenin 3.8. maddesine göre davacının ödeme tarihinden davalı tarafça yapılacak ödeme tarihine kadar, davacı bankanın ticari nakdi krediler için kullandırılmış olduğu yıllık faiz oranı üzerinden işleyecek faizi ile birlikte ödeme sorumluluğu bulunduğu, yapılan hesaplamada davacının 31.520,20 TL asıl alacak, 157,60 TL işlemiş faiz olmak üzere dava tarihi itibariyle 31.677,80 TL daha alacağının bulunduğu,

bu alacağın 31.520,20 TL'lik asıl alacak kısmının dava tarihinden borç tamamen ödeninceye kadar yıllık %36 faizi ile birlikte davalıdan tahsili gerektiği ve bu durumda davanın kısmen kabulü gerektiği gerekçesiyle 31.520,20 TL asıl alacak, 157,60 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 31.677,80 TL alacağın, asıl alacak tutarı 31.520,20 TL'sine dava tarihinden borç tamamen ödeninceye kadar yıllık %36 faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin davacı isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.