Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/2458 K.2013/18501

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10/05/2011 tarih ve 2009/853-2011/324 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 22/10/2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait olup denizyolu ile Umman’dan Türkiye’ye gelen 16 adet otomobilin gemiden tahliyesi, gümrükten teslim alınması ve muhafazası için davalıya yetki verildiğini, müvekkilinin talimatı olmadan davalı tarafından bu araçların Ukrayna’daki bir firmaya gönderildiğini, bu araçların 6 tanesinin kısmi hasarlı olarak Ukrayna’daki firma tarafından müvekkiline iade edildiğini, 10 aracın bedelinden 78.420 USD bakiye alacağın Ukrayna’daki firma tarafından ödenmediğini, ayrıca 6 aracın hasarlı olması nedeniyle değer kaybı zararı olduğunu, bunun da toplam 55.800 USD olduğunu ileri sürerek, toplam 134.280 USD’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından 16 aracın dava dışı Ukrayna’daki firmaya satıldığını, araçların hasarlı olmasından ve 10 aracın bedelinin eksik ödenmesinden müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının Umman’dan satın alarak Ukrayna’daki dava dışı firmaya sattığı 16 aracın kapalı konteynırlara yüklenmesi, denizyolu ile Türkiye’ye taşınması ve araçların tahliyesi işlemlerinde davalının görev almadığı, bu nedenle 6 araçtaki çizik ve ezilmesinden dolayı davalının sorumluluğunun bulunmadığı, 6 aracın ezik ve çizilmeden dolayı Ukrayna’daki alıcı firma tarafından davacıya iade edilmesinden ve diğer 10 aracın bedelinin eksik ödenmesinden kaynaklanan davacı alacağından davalının bir sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve uyuşmazlığın hukuki nitelik arzetmesi nedeniyle bilirkişi raporunda çelişik görüş beyan edilmesinin neticeye müessir bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalı tarafından dava dışı Ukrayna’daki firmaya teslim edilen 16 araçtan iade edilen 6 araç dışındaki 10 araç için dava dışı firma tarafından davacıya eksik ödeme yapıldığı iddiası ile eksik ödenen miktarın davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiğine ilişkin davacı vekilinin istemine gelince;

davacı vekili tarafından dosyaya ibraz etmiş olduğu 03.11.2008 tarihli vekaletnamede açıkça davalı tarafından “talimat bulunmadan araçların teslim edilmeyeceği” hususu yer almakta, davalının sunmuş olduğu aynı tarihli vekaletnamede ise sadece araçların gümrükten teslim alınması ve muhafaza edilmesi yetkisi davalıya verilmiş olup, araçların her hangi bir kişiye teslimi konusunda bir yetki verilmediği anlaşılmaktadır.

Bu durum karşısında, davalı araçları gümrükten teslim alma ve muhafaza etme yetkisine sahip vekil konumunda olup, özen borcuna aykırı hareket etmesi sonucu davacının tahsil edemediği araç bedellerinden sorumlu olması gerekmektedir. Her ne kadar davacı ile dava dışı Ukrayna’daki firma arasındaki hesap ilişkisi TTK’nın 87. vd maddelerinde düzenlenen cari hesap sözleşmesi niteliğinde olmasa bile taraflar arasında kısmi ödeme yapılması bu kabulün aksine bir durum yaratmaz.

Bu itibarla, mahkemece, davacıya ait 10 aracın bedelinin eksik ödenmesinden dolayı davacının uğradığı zarardan kural olarak davalının sorumlu olduğunun kabulü ile sonucuna göre bir hüküm verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.