Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/247 K.2012/9482

Taraflar arasında görülen davada Samsun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/12/2010 tarih ve 2005/130-2010/456 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı taraf arasında yapılan sözleşme gereğince davalının müvekkilinin imtiyaz sahibi ve yerel yayın yönetmeni olduğu Manşet Gazetesi’nin dağıtımından sorumlu olduğunu, ancak davalı dağıtıcı firmada görevli olan elemanın 02/04/2005 tarihinde müvekkilinin gazetelerini patronunun emriyle dağıtmayacaklarını söylediğini, buna ilişkin tutanak tutulduğu, bu nedenle müvekkilinin maddi zarara uğradığını ileri sürerek 7.000,00 YTL tazminatın yasal temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile müvekkili şirket arasında yazılı bir dağıtım sözleşmesi bulunmadığını, sözlü protokol çerçevesinde gazete dağıtımı yapıldığını, davacının gazeteleri dağıtım için müvekkili şirket yetkililerine zamanında teslim etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporlarına göre, davacı tarafın gazetesinin davalı dağıtıcı tarafından dağıtılmaması aralarındaki sözleşmeye aykırı ise de davacının uğradığı zararı ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sözleşmeye aykırılıktan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Benimsenen bilirkişi raporlarına göre, davacı tarafın gazetesinin davalı şirket tarafından dağıtılmamasının aralarındaki sözleşmeye aykırı olduğu tespit edilmesine rağmen, mahkemece BK.'nun 42. maddesi uyarınca davacının meydana gelen zarar miktarını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de BK.'nun 42. maddesi uyarınca zararı ispat yükümlülüğü davacıya düşerse de, aynı yasa hükmüne göre, zararın gerçek miktarını tespit etmek mümkün olmadığı taktirde hakim, halin mutad cereyanını ve zarara uğrayan tarafın yaptığı tedbirleri dikkate alarak onu adalete tevfikan tayin eder. Buna göre mahkemece adalete uygun miktarda bir tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.