Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/2703 K.2013/3287

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01.11.2011 tarih ve 2010/2129-2011/2397 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Banka vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı bankadaki mevduat hesabından bilgisi ve izni olmadan sahip olduğu internet şifre ve parolası kullanılarak toplam ....952,00 TL'nın davalı ...'un aynı bankanın ... Şubesindeki hesabına havale edildiğini, havalenin yapılmasında ek güvenlik tedbirleri almayan bankanın sorumlu olduğunu ileri sürerek, ....952,00 TL'nın yasal faiziyle davalı bankadan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 01.11.2011 tarihli duruşmada davalı ... hakkındaki davadan vazgeçtiklerini beyan etmiştir.

Davalı banka vekili ve davalı ..., ayrı ayrı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının hesabından internet şifre ve parolası kullanılarak ....07.2008 tarihinde üç seferde toplam ....952,00 TL'nın, davalı ...'un, davalı bankanın ... Şubesindeki hesabına internet şubesi aracılığı ile havale edildiği, davalı bankanın, davacının zararından sorumlu olduğu gerekçesiyle, davalı banka hakkında açılan davanın kabulüne, davalı ... hakkındaki davanın vazgeçme nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı banka vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı Banka vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

KARŞI OY YAZISI

Dava, davacının şifresinin üçüncü kişilerce kullanılmak suretiyle davalı banka şubesinde mevcut hesabından yapılan havaleler yoluyla gerçekleşen zararın davalı bankadan ve diğer davalıdan tahsiline yöneliktir.

Dosya kapsamı ve yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda, zarara yol açan eylemlerin bizzat davacının bilgisayarından elde olunan ve saklamakla yükümlü olduğu kişisel bilgileri kullanılmak suretiyle gerçekleştirildiği, davacının kişisel bilgilerinin bankanın sisteminden ele geçirilmiş olmadığı anlaşılmıştır. Taraflar arasındaki sözleşmede davacının kişisel bilgilerini korumak, üçüncü kişilerin eline geçmesini engellemek konusunda taahhütte bulunduğu açıktır.

Keza davacının, opsiyonel olarak sunulmuş olan ek güvenlik önlemlerine itibar etmediği de sabittir. Bu durumda, davacının kişisel bilgilerinin başkalarınca öğrenilmesinde ve ortaya çıkan zararlı sonuçta kusurlu olduğunun kabulü gerekir.

Söz konusu kişisel bilgilerin suç teşkil eden bir eylemle elde edilmiş olması sonuca etkili olmayıp ortaya çıkan zararlı sonuçta davacı kişisel bilgilerini saklamakta yeterli özeni göstermemesi nedeniyle, davalı banka ise kusurlu da olsa bilgisayar güvenliğini sağlamakta yetersiz kalan mudilerinin olabileceği gerçeğinden hareketle, kullanıcılar için ek güvenlik önlemlerini zorunlu kılmamış olmaktan ötürü kusurlu sayılmalıdır.

Tarafların söz konusu kusur durumunun oransal olarak karar yerinde tartışılıp sonucuna göre davacının davalıdan talep edebileceği meblağın belirlenmesi gerekirken, davanın tümüyle kabulüne karar verilmiş olması yerinde olmamıştır. Bu nedenlerle Dairemiz çoğunluğunun kararın onanmasına ilişen görüşüne katılamıyorum.