Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/284 K.2013/17347

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret (Kadıköy 4. Asliye Ticaret) Mahkemesi’nce verilen 31.10.2011 tarih ve 2009/43-2011/651 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 01.10.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av...e davalı vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 15 yılı aşkın bir süre ile Alman şirketi...

GmbH'nin Türkiye temsilciliğini münferit satış hakkına istinaden yürüttüğünü, dava dışı Alman şirketin 12/12/2005 tarihli bir yazıyla Türkiye'de bizzat faaliyet göstereceğini beyan ederek davacı ile arasındaki temsilcilik sözleşmesini sona erdirdiğini, bu çerçevede yürütülen müzakereler sonucunda taraflar arasında 06/03/2006 tarihinde İstanbul'da bir devir sözleşmesi imzaladıklarını ve bu sözleşme uyarınca müvekkilinin Mersin Projesinden dolayı %6 komisyona hak kazanacağının belirlendiğini, Mersin'deki Soda A.Ş. projesinin davacı tarafından yürütülüp bu hizmet karşılığında müvekkiline %6 komisyon ödeneceğinin taraflarca kararlaştırıldığını,

müvekkilinin gayretleri sonucunda bu projenin tamamlandığını, davalının ve temsilci sıfatıyla müvekkilinin 17/06/2008 tarihinde dava dışı Soda A.Ş'nin İstanbul'da yapacağı görüşmeye davet edildiğini, ihale işlemiyle ilgili faaliyetlerin müvekkili tarafından davalının temsilcisi sıfatıyla yürütüldüğünün açıkça ortaya koyduğunu, davalının 10/06/2008 tarihli cevabi yazısıyla toplantıya katılacağını bildirdiğini ve davalıyı temsilen kimlerin toplantıya katılacağının da bildirildiğini, müvekkilinin de davalı tarafından bildirilen temsilciler listesinde yer aldığını,

dava dışı Soda A.Ş. ile yapılan görüşme neticesinde Alman şirketinin bu şirketten 6.750.000 Euro'luk kesin sipariş aldığını, bu satış bedelinin bir kısmını oluşturan 910.000 ve 440.000 Euro'luk ödemelerin gerçekleştirildiğini, davalı şirketin bu durumu müvekkiline bildirdiğini ve teşekkür ettiğini, davalının bu satıştan dolayı müvekkiline 405.000 Euro borçlu olduğunu, ayrıca 1.000 Euro’da başka bir alacağının daha bulunduğunu,

toplamda 505.000 Euro olan alacaktan müvekkilinin davalıya olan 200.000 Euro'luk taahhüdünün indirilmesiyle 305.000 Euro'nun davalıdan tahsili gerektiğini ileri sürerek anılan miktarın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Makine San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili, müvekkili ile ...' nin ayrı birer tüzel kişilik olduklarını, davalı şirketin ortaklarının Sispa İnşaat Malzemeleri ve Makine Pazarlama Ltd. Şti. ile Aerzener Maschinenfabrik Verwaltungs und Beteiligungsges GmBH olduğunu, davalının ...'nin irtibat bürosu ya da şubesi olmadığını, ...'nin ticari mümessili yada ticari vekili de olmadığım, mümessili veya vekili olsa bile ticari mümessili yada ticari vekili temsil ettikleri kişi adına yaptıkları borçlandırıcı işlemlerden şahsen sorumlu olmayacaklarını, davalı şirketin ...'nin ürünlerinin Türkiye'deki satışını yaptığını, müvekkilinin davacının dayandığı sözleşmeye hiçbir şekilde taraf olmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Yargılama sırasında ...’ya tebligat yapılmıştır.

Davalı ... vekili, taraflar arasında düzenlenen 06.03.2006 tarihli Devir Protokolünü 16.03.2006 tarihli sözleşmeye dahil ettiklerini, sözleşmenin Alman Hukukuna tabi olduğunu ve davalfa federal Almanya Cumhuriyeti kanunlarının uygulanması gerektiğini, müvekkilinin davacıya borcunun olmadığını, davacının pazarlama yetkisinin ilkin 31.12.2006 tarihine daha sonra 31.03.2008 tarihine değin uzatıldığını.

TTK’nın 129. maddesi uyarınca sözleşmenin sona ermesinden sonra alınan siparişler için davacının komisyon ücreti isteyemeyeceğini, 31.12.1991 tarihli sözleşmenin 5/2. maddesinin de bunu doğruladığını. "%6’lık oranın bir ölçü getırmek üzere öngörüldüğünü, komisyon ücretinin taraflarca kararlaştırmadığını, ayrıca alacağın sadece Soda San. A.Ş’nin Mersin projesi için verdiği sipariş üzerinden hesaplanması gerektiğini, Bosna Hersek’deki Soda San.

Lukovac için yapılan siparişin Mersin projesinden farklı olduğunu savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı ile üçüncü kişi alıcı arasındaki yazışmalardan, taraflar arasındaki görüşmeler sonucunda davacının 19/06/2008 tarihli teklif mektubunda 6.750.000 Euro'luk işin gerçekleştirilmesine yönelik koşulların oluştuğunu, 24/06/2008 tarihli cevap.

4.550.000 Euro'luk, 30/06/2008 tarihli cevapla 2.200.000 Euro'luk siparişin onaylandığının bildirildiği, davalı şirketin davacıya gönderdiği 28/08/2008 tarihli yazıda da 12/08/2008 ve 25/08/2008 tarihi itibariyle yapılan ödemelerle toplam" 6.750.000 Euro'luk bedelin %20'sini davalıya ücüncü kişi tarafından ödendiği, böylece davalının üçüncü kişiye gönderdiği 19/06/2008 tarihli teklif mektubunda belirtilen % 20 - 40 - 35 - 5 'lik ödemelerden ilk aşamanın gerçekleştirildiği, taraflar arasında sözleşmenin kurulduğu ve sözleşmenin ifasına başlandığı,

davacının üçüncü kişi konumundaki Soda Sanayi AŞ ile davalı arasındaki sözleşmenin kurulması aşamasında davacının temsilcisi sıfatıyla sözleşme müzakerelerini yürüttüğü ve sözleşmenin kurulmasına zemin hazırladığı, 06/03/2006 tarihli sözleşme uyannca 6.750.000 Euro'nun %6’sı 405.000 "Euro komisyon alacağına ve WMX kompresör gövdelerinin satışından kaynaklanan 100.000 Euro komisyon alacağı olmak üzere toplam 505.000 Euro alacağa hak kazandığı,

davacının dava dilekçesindeki mahsup işlemleri ve talep sonucu itibariyle 305.000 Euro bakiye alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 305.000 Euro komisyon alacağının dava tarihinden itibaren 3095 sayılı yasanın 4/a maddesi gereği hesaplanacak faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.