Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/3694 K.2013/3356

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/11/2011 tarih ve 2010/145-2011/334 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı banka nezdinde bir adet Euro, bir adet de TL hesabının bulunduğunu, 05...2006 tarihinde internet yoluyla ve bilgisi dışında Euro hesabındaki mevduatın TL hesabına aktarılmasına müteakip her biri 7.000,00 TL olmak üzere dava dışı 4 ayrı kişinin hesabına toplam 28.000,00 TL'nin aktarıldığını, bu işlemleri farketmeyen ve herhangi bir güvenlik sistemini devreye sokmayan bankanın sorumlu olduğunu ileri sürerek şimdilik 6.000,00 TL'nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin internet bankacılığı sisteminin uluslararası güvenlik standartlarında olduğunu, davayı konu işlemlerin davacının egemenlik alanındaki şifrelerin kullanılarak gerçekleştirildiğini, bankanın bir kusuru bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının söz konusu hesapları ile ilgili işlemlerin çalıştığı mali müşavirlik bürosunda bulunan büroya ait bilgisayar üzerinden yapıldığı, bu bilgisayarın üzerinde yüklü bulunan antivirüs programının son kullanım süresinin geçtiği, lisanlı bir antivirüs programı olmadığı, aynı bilgisayarı bir çok kişinin ortak olarak kullandığı, bilgisayarda güvenlik açığına sebep olabilecek programların bulunduğu,

bu çerçevede davacının bu bilgisayardan bankacılık işlemlerini yaptığı sırada internet şifre ve kullanıcı adının casus yazılımlar vasıtası ile ele geçirilme imkan ve ihtimaline kendisinin sebep olduğu, üzerine düşen özen ve ihtimamı göstermediği, davalı bankanın objektif özen yükümlülüğüne aykırı davrandığının, hafif bir kusurunun dahi kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir. Dava, davalı banka nezdinde açılmış olan hesapta bulunan paranın davacının bilgisi ve izni dışında internet yolu ile yapılan işlemler sonucu çekilmesi suretiyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Bankalar kendilerine yatırılan paraları mudilere istendiğinde veya belli bir vadede ayni veya misli olarak iade etmekle yükümlüdür. (4491 sayılı Yasa ile değişik 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun .../4 ve 5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nun 61. maddesi) bu tanımlamaya göre, mevduat ödünç ile usulsüz tevdi sözleşmelerinin niteliklerini

taşıyan kendine özgü bir sözleşmedir. BK'nın 306. ve 307. maddeleri uyarınca ödünç alan, akdin sonunda ödünç verilen parayı eğer kararlaştırılmışsa faizi ile iadeye mecburdur. Aynı Yasa’nın 472/1. maddesi uyarınca usulsüz tevdide paranın nef’i ve hasarı mutlak şekilde saklayana geçtiği için ayrıca açıklamaya gerek kalmadan saklayan bu parayı kendi yararına kullanabilir.

Bu açıdan değerlendirildiğinde, usulsüz işlemle çekilen paralar aslında doğrudan doğruya bankanın zararı niteliğinde olup, mevduat sahibinin bankaya karşı alacağı aynen devam etmektedir. Usulsüz işlemlerin gerçekleşmesinde ispatlandığı takdirde mevduat sahibinin müterafik kusurundan söz edilebilir ve banka bu kusur oranı üzerinden hesap sahibinin alacağından mahsup talebinde bulunabilir.

Somut olayda mahkeme, benimsediği bilirkişi raporu ile internet şifresini muhafaza konusunda gerekli özeni göstermemesi nedeniyle davacıyı meydana gelen zarardan dolayı kusurlu, davalı bankayı ise kusursuz kabul etmiştir.

Oysa davacıya ait para, davalı bankaya karşı gerçekleştirilen sahtecilik işlemi ile hesaptan bir başka hesaba havale edilmiş olup, bu durum davalı bankayı aldığı mevduatı iade etme yükümlülüğünden kurtarmayacağı gibi, ispat yükü kendisinde olan davalı banka davacıya vermiş olduğu şifrenin davacının kusuru ile ele geçirildiğini kanıtlayamamıştır.

Davalı bankanın internet bankacılığında kendisinin ve müşterilerinin güvenliğini sağlayacak güvenlik enstrümanlarının kullanılmasını zorunlu kılmayıp, somut olayda davacının inisiyatifine bırakması zararın doğmasında başlıca etken olup, davalı bankanın zarardan sorumlu olduğu açıktır.

Açıklanan nedenlerle mahkemece, davalı bankanın mevduatı iade yükümlülüğünün devam ettiği kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken, yazılı gerekçelerle hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.