Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/4369 K.2012/6642

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.12.2009 gün ve 2008/215 - 2009/347 sayılı kararı bozan Daire’nin 15.11.2011 gün ve 2010/3278 - 2011/15135 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “eco trade and development bank” ibaresinin 36. sınıfta marka olarak tescili için davalı kuruma başvuruda bulunduğunu, davalı kurumun tescilli “eco” markasını gerekçe göstererek KHK’nin 7/1-b maddesi uyarınca müvekkilinin başvurusunu kısmen reddettiğini, kurum kararında itirazlarının hangi nedenle reddedildiğinin belirtilmediğini, müvekkili kurumun uluslararası antlaşma ile kurulduğunu, anılan markayı bu antlaşma gereğince kullanma hakkına sahip olduğunu, marka başvurusunda yer alan ibarelerin ilk olarak 17.09.1999 tarihinde müvekkili tarafından kullanıldığını,

redde gerekçe gösterilen markanın başvuru tarihinin belirtilen tarihten sonra olduğunu, “eco” ibaresi üzerinde müvekkilinin üstün hakka sahip olduğunu, ayrıca müvekkilinin başvurusu ile redde dayanak yapılan markanın aynı veya ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadığını ileri sürerek, davalı kurumun 22.05.2008 tarih 2008-M-3054 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacının tescil başvurusunda bulunduğu ibare ile daha önce tescilli bulunan markanın birbirinden ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu, ayrıca söz konusu markaların aynı veya aynı türdeki hizmetleri kapsadığı, davacının tescil ettirmek istediği markanın kaynağının uluslararası antlaşmaya dayanmasının KHK’nin 7. maddesinin istisnasını oluşturmayacağı gerekçesiyle davanın reddine dair tesis edilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.