KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2012/6900 E., 2012/9747 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 5 Haziran 2012
- Mahkemesi
- Ticaret Mahkemesi
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/11/2009 gün ve 2007/176-2009/637 sayılı kararı onayan Daire’nin 27.02.2012 gün ve 2010/11653 - 2012/2797 sayılı kararı aleyhinde davalı banka vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın Ostim-Ankara Şubesinde bulunan 125.000 TL'sinin 25.000 TL'lik kısmının davalılardan ...'a ait, 50.000 TL'sinin davalı ...'a ait ve 50.000 TL'sinin ise davalı ...'e ait hesaplara internet üzerinden ve davacının bilgisi dışında havale edildiğini, bu tutarların bir kısmının durumun banka tarafından farkedilmesi üzerine müvekkiline iade edildiğini ileri sürerek, iade edilmeyen 73.358 TL'nin davalı banka ve diğer davalılardan 11.08.2005 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı banka vekili, davanın reddini istemiştir.
Davalılar ...ve ... hakkındaki dava atiye bırakılmıştır.
Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.
Mahkemece, davanın kabulü ile 73.358 TL'nin (davalı ... 1.796 TL'den sınırlı sorumlu olmak üzere) olay tarihinden itibaren reeskont faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar davalı banka vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.
Davalı Banka vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı banka vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2012/6900, K. 2012/9747, 5 Haziran 2012 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama