Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2012/8251 K.2012/14088

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/03/2011 tarih ve 2007/338-2011/163 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bünyesinde faaliyet gösteren alışveriş merkezinde kuru temizleme işyeri işlettiğini, 01.01.2006 tarihinde kiracılık ilişkisinin zımnen yenilendiğini, alışveriş merkezinin yenileme çalışması kapsamında yapılan düzenlemede müvekkilinin Z 10-11 olarak gösterilen kısma geçmesi taahhüt edilerek ocak ayı sonunda geçici standa alındığını, kiracılık ilişkisi devam ederken 14.03.2006 tarihinde müvekkilinin eşyalarının toplanarak bir depoya kilitlendiğini, müvekkilinin maddi-manevi zarar uğradığını ileri sürerek,

84.000 TL kazanç kaybı, geçici standa makine parkı kurdurulmaması nedeniyle emtiaların temizlenmek üzere başka bir mağazaya taşınması için yapılan araç benzin gideri 1.250 TL, makine parkının nakli için 11.000 TL, işyeri tabelası kaldırılırken verilen zarar için 2.500 TL olmak üzere toplam 118.750 TL maddi tazminatın zarar tarihlerinden itibaren,

2006 dönemine ilişkin 10.000 TL'lik kira depozitosunun tahsil edilmesi nedeniyle sebepsiz zenginleşmeye dayalı 10.000 TL'nin ödeme tarihinden itibaren ve müvekkilinin prestij kaybına uğraması nedeniyle 50.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 01.01.2006 tarihinde kira sözleşmesinin yenilenmiş sayılacağı, davalı yanın yeni projeden dolayı davacıya geçici yer göstererek kiralananı boşalttığı, davalının davacıya güven verip oyalayarak ve geçici yerde faaliyette bulunmasına izin vererek davacıyı 10.04.2006 tarihinde tamamen tahliye ettiği, davalının haksız davacının ise iyiniyetli olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 13.324,59 TL kâr kaybı, 1.250 TL benzin gideri, 2.000 TL makine park gideri, 1.750 TL pano değeri'nin 10.04.2006, 10.000 TL kapora bedelinin ise 10.03.2006 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda reeskont faiziyle birlikte tahsiline, fazlaya dair maddi ve manevi tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve taraflar arasındaki uyuşmazlığın kira sözleşmesinden kaynaklanmakta olması nedeniyle 10 yıllık zamanaşımı süresinin geçerli bulunmasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Ancak, davacının ticari defterlerinin tüm işyerleri için tutulduğu ve defterlerin usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından mahkemece, bilirkişilerden dava konusu işyerinin kapanması nedeniyle davacının kâr mahrumiyeti defterlere bağlı olmaksızın tespit ettirilmek, bunun da mümkün olmaması halinde BK'nın 42. maddesi uyarınca uygun bir tazminata hükmetmek gerekirken davalı tarafça itiraza uğrayan yetersiz bilirkişi raporuna göre karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Ayrıca davalı yan, işyeri panosunun taraflarından kırılmadığını savunduğuna göre, mahkemece, bu husustaki ispat külfetinin davacı tarafta olduğu, bu iddianın geçerli delillerle kanıtlanması gerektiği nazara alınarak bir hüküm kurulmak gerekirken bu hususta hiçbir delil sunulmadan talebin kabulüne karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

4-Öte yandan, davacı tarafın bir dönem sonra kira sözleşmesinin dolacak olması nedeniyle zaten makinelerini yeni bir işyerine taşıması gerektiği nazara alınmadan bu husustaki giderin de tazminat olarak kabul edilmesi doğru olmamış, bu sebeple de kararın bozulması gerekmiştir.