Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/11546 K.2014/5912

Taraflar arasında görülen davada Ankara 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/05/2013 tarih ve 2011/661-2013/230 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 25/02/2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av. G.. A.. ile davalı vekili Av. A. Ü.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Kuşadası'ndaki müşterisine sattığı cep telefonlarının ve kontör kartlarının davalı şirketçe taşınırken davalıya ait araçla birlikte yandığını, davalının emtia bedelini ödemeye yanaşmadığını ileri sürerek, (31.915) TL'nin temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilince düzenlenen taşıma faturasında kargonun ticari olmadığının yazıldığı ve içeriği hakkında müvekkiline bilgi verilmediğini, kargonun satış faturalarının da müvekkiline bildirilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemize ait 28.09.2010 tarihli ilama dayanılarak, dava konusu olayda yanan kontör kartlarının ve bunların seri numaralarının tespitinin mümkün bulunmadığı, bu kartların kullanımının iptal edilmesi ve yerlerine bedelsiz olarak yenilerinin verilmesinin de söz konusu olmadığı, diğer taraftan davacının kartları seri numaraları ile faturalandırılmış olarak satın almadığı, kartların seri numaralarının bildirilmemesi nedeniyle zararın oluşmasında davacıya atfedilecek bir kusurun da bulunmadığı, davacının talep edebileceği tazminat tutarının 31.915 TL olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, anılan meblağın dava tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir. Davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışından kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2- Ancak dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklanan zararın tazmini istemine ilişkin olup, mahkemece yapılan inceleme ve değerlendirme bozma ilamımızın gereklerini karşılamadığı gibi hüküm kurulması için yeterli de değildir.

Zira her ne kadar mahkemece yapılan yargılama sonucunda, Turkcell A.Ş. tarafından üretilen kontör kartlarının distribütörler (dağıtıcılar) aracılığıyla bayiilere, bayiilerden de abonelere iletildiği, sunulan faturalara göre kontör kartlarının seri numaralarının tespitinin mümkün olmadığı ve davacının dava konusu kontör kartlarını seri numaraları yazılı olmadan dağıtıcılardan satın aldığı anlaşılmış ise de, Turkcell A.Ş'nin kontör kartlarını olayın meydana geldiği tarihte distribütörlerine (dağıtıcılarına) seri numaraları belirli bir şekilde satıp satmadığı,

seri numaraları belli bir şekilde satıyorsa, davacıya dağıtıcılarca teslim edilen kartların seri numaralarının, hemen olayın meydana geldiği aşamada, davacı tarafından kartları satın aldığı dağıtıcılara durumun bildirilmesi suretiyle tespitinin mümkün olup olamayacağı, davacı tarafından bu şekilde dağıtıcılarına müracaatı halinde seri numaralarının tespiti mümkünse, yanan kartların yenilerinin Turkcell A.Ş. tarafından verilebilip verilemeyeceği,

tüm bu hallerde davacının olayın hemen akabinde dava konusu kartları satın aldığı distribütörlerden (dağıtıcılardan) seri numaralarını sormamasının müterafik kusur teşkil edip etmeyeceği incelenmemiştir.

Bu durum karşısında mahkemece, hem Turkcell A.Ş. hem de davacıya dava konusu kontör kartlarını satan dağıtıcılar nezdinde, yukarıda açıklanan araştırmanın yapılarak, sonucuna göre davacının hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.