Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/1864 K.2013/18791

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16/10/2012 tarih ve 2012/12-2012/639 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya'da ikamet eden müvekkillerinin satın almış oldukları 16556 nolu bilete istinaden 08/08/2010 tarihinde davalı şirkete ait H9 396 sefer sayılı uçuş ile İstanbul aktarmalı olarak Köln'den Elazığ'a seyahat etmiş olduklarını, yolculuk sonrası müvekkiline ait bagajın kaybolduğunun anlaşıldığını, davalı firmaya bildirilmesine rağmen bagajın akibeti hakkında hiçbir bilgi verilmediğini, davalıya 10/12/2010 tarihinde ihtar çekilerek 2.282.05 Euro değerindeki eşyaların listesi verilerek bagajın akibeti hakkında bilgi istenildiğini,

8 ay süre içerisinde bilgi verilmemesi üzerine 22/09/2011 tarihinde yeniden ihtarname çekilerek zararın tazmininin istenildiğini, davalının 01/11/2011 tarihinde elektronik posta yoluyla bir ödeme teklifinde bulunarak bagaj için 380 Dolar ile sınırlı ödeme yapılacağını beyan ettiğini, Varşova-Lahey Konvensiyonu'nun 22.maddesi gereğince yapılacak hesaplamaya göre müvekkilinin talep edebileceği bedelin 26.797,03 TL olduğunu, ancak kendilerinin gerçek zararın tazminini talep ettiklerini,

bagajdaki eşyalarının toplam değerinin ise 2.282,05 Euro olduğunu ileri sürerek bu bedelin 29/09/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, taşımanın Almanya'dan Elazığ'a gerçekleştirilmiş olup, müvekkilinin 2920 sayılı Sivil Havacılık Kanunu 1999 tarihli Montreal Konvensiyonu gereğince sınırlı sorumluluğu bulunduğunu, davacının kaybolan bagajının ağırlığının 19 kg olduğunu, buna göre yapılan hesaplama sonucu 380 ABD Doları tutan bedelin ödenmesi hususunda davalıya teklifte bulunulduğunu, davalının teklifi kabul etmediğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre. Varşova Konvensiyonu'nun 25. maddesinin uygulanmasının yeri bulunmadığı, zira zararın davalının çalışanlarının kasıtlı veya pervasızca davranışından meydana geldiği yönünde bir delil bulunmamadığı, davalının sınırlı bir sorumluluğunun bulunduğu, Konvensiyonun 22.maddesine göre davalının sorumluluğunun kg başına 17 SDR olup, bagajın 19 kg olduğu hususunda da bir itilaf bulunmadığı,

raporun hazırlandığı tarihteki SDR kuru dikkate alındığında davacıların talep edebileceği bedelin 897,29 TL olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle, bu miktar yönünden davanın kabulüne, her ne kadar Euro üzerinden 3095 sayılıyasanın 4a maddesi gereğince faiz talep edilmiş ise de, Merkez Bankasının SDR kuru dikkate alınarak raporun hazırlandığı tarihte hesaplama yapıldığı, hesaplamanın TL üzerinden yapıldığı gerekçesiyle, 29/09/2011 tarihinden itibaren değişen oranlarda avans faizi yürütülmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, hava taşımacılığından kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece; 897 TL üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir. Olay tarihinde yürürlükte bulunan 4 No'lu Varşova-Lahey Sözleşmesi'nin 22-f/ 2-a maddesine göre kayıtlı bagaj taşımasında taşıyıcının sorumluluğu, kg başına 250 frankla sınırlandırılmıştır. Bu durumda mahkemece anılan madde hükmü gereğince davalının sorumluluğunun üst sınırının tespit edilmesi, daha sonra bavullar içindeki eşyalardan dolayı gerçek zararın belirlenmesi ve hangisi düşükse limiti aşmayacak şekilde gerçek zarara hükmedilmesi gerekirken, eksik araştırmayla davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.