Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/1908 K.2013/18517

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret (Kadıköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesi) Mahkemesi’nce verilen 01.11.2012 tarih ve 2012/22-2012/1272 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ortaklarının önceleri davalı şirket ortakları iken, davalı şirketin eşitlik ilkesine uygun olarak bölünmesine ve bu bölünmeden gelecek herşeyin davacı şirkete ayni sermaye olarak konulmasına karar verip bu konuda 20.01.2004 ve 08.03.2004 tarihli sözleşmeleri imzaladıklarını, davalının, bölünme sonucu, kendisine düşmeyen yeri, dava dışı... Otomotiv San. ve Tic.

A.Ş'ye kiraya vermek suretiyle haksız gelir elde ettiğini, tarafların tam olarak bölünmeyi 01.05.2004 tarihinde gerçekleştiğini, anılan yerlerin müvekkiline teslim tarihinin 01.12.2005 olduğunu ileri sürerek, 01.05.2004-20.07.2005 tarihleri arasında davalının elde ettiği 135.222,00 TL haksız kira geliri, 19.064,00 TL işlemiş faiz olmak üzere 154.286 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, bölünme sözleşmesi gereği, müvekkili şirkete kalan makinaların, davacı şirket yetkilisi ...'ya kalan yerde bulunduğundan buradan taşınması için kendilerine 1,5 yıllık sürenin tanındığı, bu sürenin bölünmenin ticaret siciline tescil edildiği 02.06.2004 tarhinden itibaren başlayacağını, müvekkilinin bu yeri davacıya karalaştırılan 1,5 yıllık sürede, 01.12.2005 tarihinde, teslim ettiklerini, yine bölünme sözleşmesi gereğince dava dışı... Otomotiv San. ve Tic.

A.Ş'ye yapılan işlerin müvekkili tarafından yapılcağının kararlaştırıldığını, bu şirketle iş ilişkilerinin davacı şirket yetkilisi ...’nın da imzasını taşıyan sözleşmelerle yürütüldüğünü ve kira sözleşmesi olarak nitelendirilemeyeceğini, bir kira sözleşmesi söz konusu olsaydı bu sözleşmenin bölünme sözleşmesinde dikkate alınacağını, nitekim dava dışı başka bir kiracı için bölünme sözleşmesinde hüküm bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının, bölünme sözleşmesi gereği davacıya bırakılan alanı, dava dışı şirkete kiraya verdiği ve kira bedellerini tahsil ettiği, ancak kira bedelinin davacıya ödenmesi gerektiği, davalının böylecec sebepsiz zenginleştiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile taleple bağlı kalınarak 135.222,00 TL'nin 18.871,00 TL tutarındaki işlemiş faizi ile tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı anonim şirketin bölünmesi aşamasında, iki hakim ortağından...'nın, kendisine düşmeyen yeri kiraya vermek suretiyle elde ettiği haksız gelirin tahsili istemine ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, Davacı şirket, davalı şirket ve davalı şirketin eski ortakları ...,... ve diğer ortaklar arasında düzenlenen bölünme sözleşmesine göre, davalı şirketin kiraya vermek suretiyle kullandığı ve aslında ortaklardan ...'ya bırakılan ve davacı şirkete ayni sermaye olarak konulan yerin, kiraya verilmesi sonucu elde edilen gelirin, davacı tarafından talep edilebilip edilemeyeceği noktasındadır.

Taraflar arasında düzenlenen 20.01.2004 tarihli bölünme sözleşmesinin 2. maddesiyle, fabrika binasının paylaşımı yapılmış ve fabrikanın 1,5 sene zarfındaki kullanım planı sözleşmeye eklenmiştir.

Anılan sözleşmenin bu hükmüne göre, dava konusu kira gelirinin elde edildiği kırmızı ile işaretli yerin, ... tarafından, yeşil ile işaretli yerlerin ise ... tarafından 1,5 sene boyunca kullanılacağı, 1,5 senenin sonunda ise taksimat sonucu kendilerine düşen yerlere çekileceği kararlaştırılmıştır.

Dava konusu kiraya verilen yerin, mülkiyeti taksimat sonucu ...'ya düşmüş ise de, bu yerin üzerinde bulunan makine ve teçhizatlar davalı şirkete düşmüş olup, bu nedenle davalı şirketin bu yeri 1,5 sene daha kullanım hakkı, yukarıda da anlatıldığı gibi, bölünme sözleşmesinin 2. maddesine göre kendisine verilmiştir.

Bu durumda, mahkemece, davalı şirketin dava konusu yeri, bölünme sözleşmesinin 2. maddesi gereğince, istediği gibi kullanabileceği ve davacının 1,5 sene boyunca, davalının bu yeri bir başkasına kiraya vermesi sebebiyle elde ettiği kira gelirlerinin tahsilini talep edemeyeceği nazara alınarak bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış kararın bu nedenle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.