Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/2505 K.2013/11159

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/09/2011 tarih ve 2010/513-2011/561 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı şirket ve ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Freiburg Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 15.06.2007 tarih 2 O 78/05 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın ve masraf tespit kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket ve ... vekili, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, MÖHUK'un 54. maddesinde düzenlenen tenfiz şartlarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile yabancı mahkeme ilamının tenfizine karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket ve ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı şirket ve ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı tarafça, Freiburg Asliye Hukuk Mahkemesi kararının ve masraf tespit kararının tenfizi istenilmiş olup mahkemece, yalnızca yabancı mahkeme kararının tenfizine karar verilerek masraf tespit kararının tenfiz edilmemiş olmasına rağmen davanın kabul edilmeyen bu kısmı için kendisini vekille temsil ettiren davalılar yararına vekalet ücretine hükmedilmemiş olması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Ayrıca, Dairemizce tenfiz davaları nitelikleri itibariyle eda davası değil, tespit davası mahiyetinde kabul edilmesi nedeniyle maktu harca ve maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nisbi harca ve nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi de doğru olmamış, kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.