Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/3392 K.2013/19315

Taraflar arasında görülen davada Niğde 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/11/2012 tarih ve 2012/100-2012/643 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının rektörlük oluru ile Bilgi İşlem Dairesi Başkanlığına uzman olarak atandığını, göreve başladığı 05/05/2010 tarihinden itibaren Üniversite otomasyon çalışmalarının tamamından sorumlu olarak görev yaptığını, Üniversitenin öğrenci otomasyonu, özel yetenek sınav yazılımları ilgili tarafından üniversite adına hazırlandığını, davalı ...'ın 12/07/2011 tarihi itibariyle istifa dilekçesi vererek Üniversiteden ayrıldığını, ...'ın ayrılmasından yaklaşık 20 gün sonra Üniversite adına hazırladığı Ogris,

Ozyet Veri Tabanını Kültür ve Turizm Bakanlığı Telif Hakları ve Sinema Genel Müdürlüğünde haksız şekilde kendi adına kayıt ve tescil ettirdiğini ileri sürerek. 3 yazılım programının Üniversiteye ait olduğunun tespiti ile tecavüzün önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalı ...'ın uzman olarak Niğde Üniversitesi Bilgi İşlem Dairesine açıktan atanarak 05/05/2010 tarihinde görevine başladığı, görevi sırasında Üniversite'nin ilgili kuruluşlarının talebi üzerine ve bilgi işlem dairesinde çalışan diğer personellerin de yardımıyla OG®İS, OZYET VERİ TABANI ve OZYET isimli üç adet bilgisayar programını hazırladığı, davalının 12/07/2011 tarihinde istifa dilekçesi verdikten sonra 02/08/2011 ve 03/08/2011 tarihinde üç adet programı beyan esasına göre kendi adına tescil ettirdiği,

dinlenen tanık beyanlarına göre davalının bu programları üniversitede çalıştığı dönemde Üniversite için hazırladığı, bu programların Üniversitede aktif olarak kullanıldığı, 5846 Sayılı Yasanın 18/2 maddesi gereğince "memur, hizmetli ve işçilerin işlerini görürken meydana getirdikleri eserler üzerindeki haklar bunları çalıştıran veya tayin edenlerce kullanılır" hükmüne amir olduğu, davalı adına tescil edilen üç adet programının eser sahibinin davacı kurum olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, eser sahibinin davacı ... olduğunun tespiti ile, davalının tecavüzünün önlenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1- Davacı, davalının üniversitede çalıştığı sırada hazırladığı veri tabanı ve yazılım programları telif haklarının davacıya ait olduğu ve davalının bunu izinsiz olarak kullandığı iddiasıyla FSEK'na dayanarak işbu davayı açmıştır.Davacı dava konusu edilen programın eser mahiyetinde olduğunu ileri sürdüğüne göre mahkemece öncelikle dava konusu programın eser mahiyetinde olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılıp, buna göre karar verilmesi gerekirken, bu hususta herhangi bir inceleme yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Kabule göre de, davacının iddiasının sübutu halinde davacının sadece mali hak sahibi olacağı hususu nazara alınmadan manevi hakları kapsar şekilde davacının eser sahibi olduğu şeklinde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.