Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/4551 K.2013/19789

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/12/2012 tarih ve 2011/191-2012/287 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,müvekkilinin davalı şirkette web tasarımcısı olarak çalışırken davalı şirketin müşterisi olan dava dışı Garanti Bankası'nın sevgililer günü özel kampanyası için sevgiyi ölçen bir hesap makinesi yapmak üzere görevlendirildiğini ve bu bağlamda müvekkilinin “I Love Bonus” isimli kampanya micro sitesinin tasarımını yaptığını,

ancak müvekkilinin bu tasarımının Web Dizayn İndex isimli kataloğun 9. sayısının 168.sayfasında tasarım sahibi olarak kendi ismiyle değil yalnızca tasarımın teknikerliğini yapan kişinin adıyla yayınlandığını ve kataloğun yayıncısı ile yapılan yazışmalar sonucunda da bu tasarımın ve tasarıma ilişkin bilgilerin davalı şirket tarafından gönderildiğini öğrendiğini, davalının müvekkiline ait “I Love Bonus” isimli web tasarımının üçüncü kişileri yanıltmak suretiyle kötüniyetli olarak müvekkilinin adı belirtilmeksizin bu katalogda yayınlanmasına sebebiyet verdiğini ve bu itibarla mali ve manevi haklarını ihlal ettiğini ileri sürerek,

fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla müvekkiline 50.000 TL manevi, 1.000 TL maddi tazminatın derginin yayınlandığı tarihten itibaren işleyecek reeskont avans faizi ile birlikte ve ayrıca İstanbul 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 2011/55 D.İş dosyasında yapılan harç, yargılama gideri ve vekalet ücretinin de davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının tasarım sahibi olduğunu iddia ettiği “Aşkmatik” adlı projenin, davacının müvekkili tarafından istihdam edildiği dönemde oluşturulması sebebiyle tüm haklarının işveren sıfatıyla müvekkiline ait olduğunu, tasarımın sahibi davacı olmayıp, bu projenin müvekkili şirketin tasarım ekibi ile oluşturulduğunu, davacının tasarım üzerinde tek başına eser sahibi olduğu yönündeki iddiasının gerçeği yansıtmadığını, tasarımın yer aldığı kataloğun davacının iddialarının değerlendirilmesi bakımından belirleyici bir kriter olmayıp, davacının maddi ve manevi tazminat taleplerinin haksız olduğunu, somut belirlemelere de dayanmadığını ve kataloğun tanınmış bir katalog da olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu tasarımın davacı tarafından gerçekleştirildiği web sayfasındaki tasarımla, davacının CD’sindeki eskizlerin aynı olduğunun anlaşıldığı, kaldı ki tasarımda sonradan ufak tefek değişiklikler yapılsa da, bu durumun tasarımın davacı tarafından realize edildiği gerçeğini değiştirmeyeceği, tasarımı üç boyutlu duruma getirmenin ise tasarımdan bağımsız daha ziyade teknik bir çalışma olduğu, tasarımın 5846 sayılı Yasanın 1/B ve 4. maddesi anlamında eser vasfında olduğu,

davacının, tasarımı işverene bağlı olarak gerçekleştirmiş olsa da FSEK 1/B, 4/son ve 15.maddesi gereğince, isminin tasarımın yanında eser sahibi olarak gösterilmesi zorunluluğu bulunduğu, hatta eserin birden fazla kişi tarafından meydana getirilmesi durumunda da, herkesin isminin bir arada gösterilmesi gerektiği, davalı tarafın tasarımı yapan davacı yerine 3 boyutlu modellemeyi yapanı tasarımcı olarak göstermesi nedeniyle, belirtilen hükümler gereğince eser sahibinin ad belirtilme hakkına ilişkin 15. maddeyi ihlal ettiği ve 70. madde gereğince manevi tazminat ödeme yükümlülüğünün olduğu,

her ne kadar davacı, tasarımın yayınlandığı prestijli katalogda ismine yer verilmemesinin iş kaybına neden olduğunu ileri sürerek maddi tazminat da talep etmiş ise de, bu iddiasını kanıtlar somut delil sunmadığı gibi, bu iddianın tamamen varsayımdan ibaret olduğu, kuşkusuz bir tasarımın beğenilip taktir edilmesinin iş fırsatları yaratabileceği, ancak bunun genel bir durum olduğu ve etkilerinin mutlak olarak somutlaşıp somutlaşmayacağının göreceli bir durum olup, varsayıma göre karar verilmesi olanağı bulunmadığı, alınan bilirkişi raporunda da bu konuda bir değerlendirme yapılamadığından,

bu talebin somut delillerle kanıtlanmadığı gerekçesiyle, maddi tazminat talebinin reddine, yapılan tasarımın niteliği, yayınlandığı dergi, tarafların ekonomik sosyal durumu ve davacının yaratıcı yetenekleri dikkate alınarak tazminat talebinin kısmen kabulü ile 8.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.