Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/8252 K.2013/19436

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29.11.2012 tarih ve 2011/260-2012/553 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların her istendiği an geri ödeneceği ve yatırılan paralar karşılığı yüksek faiz verileceği garantisiyle binlerce kişiden para topladıklarını, bu kapsamda müvekkilinden de hisse senedi devir ve kabul sözleşmesi başlıklı belge karşılığında para alındığını, ancak müvekkilince istenmesine rağmen alınan paranın geri ödenmediğini, davalıların eylemlerinin hukuki dayanağının bulunmadığını, TTK, Bankalar Kanunu ve SPK hükümlerinin ihlal edildiğini, anılan kanunlar uyarınca müvekkilinin şirket ortağı yapılmasının mümkün bulunmadığını,

şirket yönetim kurulu üyelerinin yürütülen bu faaliyetler nedeniyle defalarca yargılandıklarını ve mahkum edildiklerini, yapılan bu yargılamalar neticesinde şirket defterlerinde bulunan kayıtların gerçeği yansıtmadığının tespit edildiğini, TTK'nın 336. maddesi uyarınca davalı ...'ın da ortaya çıkan zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek,

geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitine, kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğüne, 52.663 EURO'nun (122.251,88 TL'nin) tahsil tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 4/A maddesi uyarınca işleyecek faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkili şirketin değil dava dışı Yimpaş Yozgat İhtiyaç Maddeleri Pazarlama ve Tic. A.Ş.'nin ortağı olduğunu, dolayısıyla davalı şirket yönünden davanın husumetten reddinin gerektiğini, davacının müvekkili şirkete ortak olsaydı dahi davanın yerinde bulunmadığını, zira TTK'nın 329. ve 405. maddeleri gereğince anonim şirket ortaklarının sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyeceklerini, müvekkili şirketin tasfiye halinde olmadığını, zamanaşımı süresinin dolduğunu, ayrıca müvekkili ...'ın da herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını ve kendisine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı şirkete ortak olmadığı, buna karşılık dava dışı Yimpaş Yozgat İhtiyaç Maddeleri Pazarlama ve Tic.

A.Ş.'de ortaklığının bulunduğu, oysa davacının davalı şirkete ortak olduğuna dair hisse devir ve kabul sözleşmesi ibraz ettiği, davacının rızası dışında kendisine dava dışı şirkete ait hisse verildiğinin anlaşıldığı, bu durumda davacının yanıltılarak ödediği miktarın iadesinin gerektiği, davalı ... şirketin yönetim kurulu başkanı olan davalı ...'ın şahsi sorumluluğunu gerektirir bir durum mevcut olmadığı gibi ortaklık sözleşmesinin kurulması sırasında adı geçenin davalının sözleşmeye etki eden,

taraf iradelerini fesada uğratan herhangi bir eyleminden söz edilmediği gerekçesiyle davalı şirket hakkındaki davanın kısmen kabulü ile 33.088,23 TL'nin 01.01.2011 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi uyarınca işleyecek faizi ile birlikte kendisinden tahsiline, diğer davalı hakkındaki davanın husumetten reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalı şirket vekili temyiz etmiştir. 1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre mümeyyiz davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tespiti ve bu amaçla ödenen paranın tahsili istemine ilişkin olup mahkemece yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, somut olaya uygulanması gereken 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 83. maddesi hükmünce; konusu para olan borcun memleket parası ile ödenmesi asıl olmakla birlikte, sözleşmede bedelin yabancı para cinsinden ödenmesi kararlaştırılmış ise, sözleşmede akdin harfiyen icrası aynen ödeme veya buna benzer sözcükler ile şart edilmiş olmadıkça, borç vade günündeki rayici üzerinden memleket parası ile ödenebilir.

Yabancı para borcunun vadesinde ödenmemesi halinde alacaklı bu borcun vade veya fiili ödeme tarihindeki rayice göre Türk parası ile ödenmesini isteyebilir.

Bu durumda, mahkemece anılan hüküm gözönüne alınmaksızın davacı tarafından ödenen paranın, ödeme tarihindeki kur üzerinden Türk Lirası karşılığının hüküm altına alınması doğru olmadığı gibi kabule göre de Türk Lirası üzerinden hüküm kurulmuş olmasına rağmen hüküm altına alınan alacağa ancak yabancı para borçları için uygulanacak faiz oranını belirleyen 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi uyarınca faiz işletilmesi de doğru görülmemiş, hükmün bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.