Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2013/9795 K.2014/99

Taraflar arasında görülen davada ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14/02/2013 tarih ve 2011/540-2013/32 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili ve ihbar olunan ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 18,363 TL'nin altında bulunduğundan 6100 Sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonradava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı bankaya devrinden önce ... A.Ş.’deki tasarrufunu vadeli mevduat hesabı üzerinden değerlendirmekteyken, mevduatının daha özel bir yolla değerlendirileceği beyanıyla parasının... hesabına aktarıldığını, bankanın ...'na devredilmesi nedeniyle parasını geri alamadığını, daha sonra bankanın ... ile birleştirildiğini, ...'ın ise davalı... Bank olduğunu, parasının .... adlı paravan kıyı bankasına aktarıldığını ve bugüne kadar paranın müvekkiline ödenmediğini ileri sürerek, 3.598,02 TL parasının davalı bankadan hükmen tahsiline, alacaklarına vade sonundan itibaren fiili ödeme tarihine kadar da akdi faizden az olmamak üzere temerrüt faizi uygulanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili bankaya husumet yöneltilemeyeceğini, ayrıca zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin geçtiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ...'ın davalı bankadaki parasının verdiği talimat çerçevesinde ... Bank Limited'e havale edildiği, bir güven kurumu olarak faaliyet gösteren davalı bankanın müşterisi olan davacıyı bu durumu bilerek... yönlendirdiği ve kendisine havale görünümlü mevduat temin ettiği, davacının dava konusu bedeli tahsil edememesinden davalı bankanın sorumlu olduğu, davacının davalıdan 30.11.1999 tarihi itibariyle 3.318,79 TL alacaklı bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili ile ihbar olunan ... vekili temyiz etmiştir.

1- Temyiz isteminde bulunan ... davada ihbar olunan konumundadır. İhbar eden tarafın temsilcisi olarak davaya katılmamıştır. Karar başlığında davalı olarak gösterilmemiş, aleyhine de hüküm kurulmamıştır. Ayrıca HMK'nın 66. maddesi gereğince tahkikatın sona ermesine kadar fer'i müdahale talebinde bulunmayan ...'nin fer'i müdahil sıfatı da bulunmamaktadır. O halde, ihbar olunan ... vekilinin kararı temyiz etmede hukuki yararının olmadığı anlaşılmakla, ihbar olunan vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı banka vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

3- Uyuşmazlık konusu hesabın açılmasını teşvik eden ... A.Ş’nin 22.12.1999 tarihinde ...’ye devrolunduğu, 26.01.2001 tarihinde ise ... A.Ş ile devren birleştirildiği, yine ... ile ...

A.Ş(sonraki unvanı Ing Bank) arasında yapılan 09.08.2001 tarihli hisse devir sözleşmesi ile külli halefiyet prensipleri çerçevesinde bu banka ile birleştirildiği, anılan sözleşmenin 6.13 maddesi uyarınca bankanın devir tarihinden önceki döneme ait olması kaydıyla, devir alan bankanın maruz kalabileceği her türlü taleplerden doğacak tüm yükümlülükten ve bunlara ilişkin olarak mahkemelere intikal etmiş bulunan dava, takip ve benzer işlemlerin sonuçlarından ...’nin sorumlu olacağının kararlaştırıldığı, davacı alacağının, esasen Fona devredilen ...

A.Ş’nin işlemi olduğu, somut uyuşmazlık itibariyle davalı bankanın 5411 sayılı Kanun’un 140. maddesi uyarınca harçtan muaf bulunduğu dikkate alınmadan yazılı şekilde harçtan sorumlu tutulması doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiş ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.