Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/1456 K.2014/5158

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07.02.2013 tarih ve 2013/136-2013/3 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait iş makinasının bir süre önce emanet olarak davalıya bırakıldığını, aradan uzun süre geçmesine ve sözlü olarak makinanın iadesinin defalarca talep edilmesine rağmen iş makinasının müvekkiline teslim edilmediğini, davalıya 09/08/2011 tarihli ihtarname keşide edilerek makinanın beş gün içinde tesliminin talep edildiğini, ihtarnamenin muhataba 12/08/2011 tarihinde tebliğ edildiğini, davalının ihtarnameye cevaben 19/08/2011 tarihli ihtarnamede makinanın kendisinde olduğunu kabul ettiğini, makinanın kendisine satıldığını, kendilerinin müvekkil şirkete 55.573,08 TL borçlu bulunduğunu,

borçların kapatılacağının söylendiğini, talep halinde bu borcun ödeneceğini beyan ettiğini, dava konusu makinanın davalıya emanet olarak bırakıldığını, davalının şu an itibariyle müvekkile çok daha fazla borcu bulunduğunu, davalının müvekkile ait iş makinasını hiçbir hukuki nedene dayanmadan elinde tuttuğunu, makinanın davalı tarafından sürekli kullanılmakta ve eskimekte olduğunu ileri sürerek makinanın müvekile teslimine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekilinin 2008 yılına kadar davacının Marmara Bölge Bayiliği'ni yaptığını, 2008 yılındaki mali krizle birlikte bayilik sözleşmesinin iptal edildiğini, 2008 yılı başlarında L60210099 şase nolu 2005 model Hyundai HL 780-3 A marka Loader tip iş makinasının HMF Antalya bayisi S..

D..'tan takas ile alındığını, makinanın sahibinin İmkur Madencilik olduğunu, makinanın Burdur'da faaliyet gösteren bir mermer ocağında çalıştığını, müvekkil şirket yönetim kurulu başkanı G.. Y..'ın da mermer ocağı olduğu bilindiğinden MDF satış temsilcileri tarafından makinanın müvekkiline teklif edildiğini, müvekkilinin makinanın durumunu Antalya bayisi S..

D..'tan öğrendiğini ve makinanın 110.000,00 TL'ye satın alınması hususunda davacı ile anlaşıldığını, bu bedele karşılık müvekkilinin bir adet 110.818,80 TL'lik çek verdiğini, 11/08/2008 tarihinde Antalya sorumlusu S.. D..yazılarak makinanın faturasının istendiğini, makinanın leasingli olduğu ve borcu bittikten sonra faturasının kesileceğinin

bildirildiğini, 2008 yılında müvekkilinin durumunun bozulması ile bayilik sözleşmesinin sona ermesi üzerine müvekkilinin davacıya yüklü miktarda borcu kaldığını, verilen çekin içerideki borçlara sayıldığını, yapılan hesaplarda müvekkilinin 226.601,35 TL borcu Gürkama'nın 181.366,13 TL olmak üzere toplam 407.967,48 TL borcu bulunduğunu, müvekkilinin İstanbul İş Makinacıları Toplu İşyeri Kooperatifi'nde bulunan hissesini 442.200,00 TL davacıya sattığını, satış sonrası müvekkilinin 34.232,52 TL alacaklı duruma geldiğini,

30/12/2009 tarihinde kesilen 13.390,05 TL'lik fatura ve 06/10/2009 tarihinde kesilen 6.804,35 TL'lik fatura ile müvekkilinin davacıdan 54.426,92 TL alacaklı hale geldiğini, müvekkiline davacı tarafından kesilen kur farkı faturalarının kabul edilmeyerek iade edildiğini, makine borcu olan 110.00,00 TL'den 54.426,92 TL alacağın mahsubunun istendiğini, davacıyla hesap mutabakatı sağlanamadığından mevcut davanın açıldığını, müvekkilinin dava konusu makinayı satın aldıktan sonra makinanın verimli çalışması için arızalı pompalarının değiştirildiğini, arızalı defransiyelin, kovası ve kabinin tamir ettirildiğini, makinanın boyatıldığını,

2005'ten beri mermer madeninde çalıştığından artık kullanılamaz hale gelen lastiklerin değiştirildiğini, Imkur Madencilik Hasan Medik'ten makinanın lastik zincirleri ve mermer blok taşımak için kullandığı ataşmanın 10.000,00 TL karşılığında satın alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; her iki tarafın ticari defterlerinde dava konusu iş makinesinin davacı tarafça davalıya satıldığı konusunda kayıt olmadığından ve davalının dava konusu makinenin kendisine satıldığına yönelik iddiasını yazılı delile ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu iş makinesinin davalı tarafından davacıya teslimine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı,dava konusu makinayı emanet olarak verdiğini iddia etmiş, davalı ise makinayı davacıdan satın aldığını bildirmiştir. Davacının davalıya makina verdiği davalı tarafından ikrar edilmiş fakat davacının iddia ettiği emanet ilişkisi inkar edilmiştir. Davalının bu savunması gerekçeli inkar yani vasıflı ikrar niteliğinde bir ikrar olup, vasıflı ikrar; ikrar eden aleyhine delil teşkil edemez, aksine ispat yükü emanet vakasını ileri süren tarafa yani davacıya aittir. (Baki Kuru 2001 Baskı Hukuk Muhakemeleri Usulü Cilt 2 Sayfa 2052 vd.) Bu nedenle ispat yükünün davacıya ait olduğu kabul edilerek delillerin buna göre değerlendirilerek sonuca varılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.