Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/257 K.2014/7354

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/02/2013 tarih ve 2010/71-2013/13 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davacı şirketin, 1974 yılından beri gıda sektöründe faaliyet gösterdiğini, ticaret hayatına başladığından beri “E.” markasını kullandığını, TPE nezdinde 26.1.1994 tescil tarihli, 149139 nolu, 30. sınıfta tescilli “E. U.”, 23.1.1998 tescil tarihli, 189585 nolu, 29. sınıfta tescilli “E. Y.+ş.”, 19.10.2001 tescil tarihli, 2001-21466 nolu, 29, 30 ve 31. sınıfta tescilli “E. F.

M.”, 21.2.2003 tescil tarihli, 2003-03515 nolu, 22, 30, 31. sınıfta tescilli “E.”, 21.2.2003 tescil tarihli, 2003-03516 nolu, 22, 30, 31. sınıfta tescilli “E.” ibareli markalarının bulunduğunu, “E. Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ" şeklindeki ticaret unvanının B.

Ticaret ve Sanayi Odasına 1331 ticaret sicil numarasıyla 5.3.1976 tarihinde tescil ettirildiğini, ticari faaliyetleri neticesinde markasının tanınmış marka statüsüne geldiğini, davalının sahibi olduğu 19.6.2008 koruma tarihli ve 2008-36572 sayılı “E.” ve 10.1.2008 koruma tarihli 2007-62798 sayılı “E.” ibareli markaların müvekkili şirkete ait markalarla iltibasa mahal verir nitelikte benzediğini, davalının ticaret unvanında yer alan faaliyet alanları dışındaki sınıflar yönünde de markalarını tescil ettirdiğini,

ileri sürerek davalı adına TPE nezdinde 2008-36572 ve 2007-62798 noda tescilli “E.” ve “E.” ibareli markaların hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, talebin kabulü halinde markalara ilişkin kullanımın yasaklanmasına ve ürünlere el konulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davalı şirketin markalarıyla davacı şirket markalarının aynı sınıflarda tescilli olmadığını, davacı markasının tanınmış marka statüsünde yer almadığını, markalar arasında iltibas tehlikesinin bulunmadığını, savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; markalar arasında görsel, işitsel ve telaffuz açısından yüksek bir benzerlik bulunduğu, tescilli oldukları sınıflar karşılaştırıldığında 29. sınıfta yer alan ürünler açısından davalı markalarının iltibasa mahal verdiği gerekçesiyle, 29. sınıfta yer alan ürünler yönünden davalı markalarının hükümsüzlüğüne, davacının diğer istemlerinin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Ancak, davacı taraf 35. sınıftaki mal ve hizmetler bakımından da davalı markasının iltibasa neden olacağını ileri sürdüğüne göre mahkemece davacı tarafın bu iddiası üzerinde durularak koşulları bulunduğu taktirde ticari markalarla hizmet markalarının iltibas oluşturabileceği de nazara alınarak buna göre bir hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı geretirmiştir.