Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/8413 K.2015/5663

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/02/2014 tarih ve 2010/388-2014/96 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21/04/2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 24/01/2007 tarihli hizmet sözleşmesi ile 03/08/2007 tarihli distribütörlük sözleşmesi imzalanmasına rağmen davalının distribütörlük sözleşmesine aykırı davranarak sözleşmeyi haksız biçimde fesh ettiğini, davacının bu nedenle müspet ve menfi zarara uğradığını ileri sürerek, şimdilik 10.000,00 TL'nin haksız fesih tarihi olan 21/12/2009 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline istemiş, ıslah dilekçesi ile istemini 84.766,06 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkil şirketin davacıya gönderdiği bir fesih bildiriminin bulunmadığını, aksine tarafların ortak iradeleri ile fesih protokolü yaptığını, bu protokol ile de birbirlerini ibra ettiklerini, fesih protokolü öncesinde ticari ilişkiyi sonlandırma kararı alındıktan sonra, davacının sözleşme gereği elinde bulunan 70.746,25 TL değerindeki ürünleri 02/11/2009 tarihinde müvekkil şirkete iade ettiğini, 18/12/2009 tarihinde de müvekkil şirketteki cari hesabında bulunan borcun tamamını kapattığını, davacının tek taraflı fesih bildirimi iddiasının gerçeği yansıtmadığını, davacının mal varlığına katmış olduğu araç ve demirbaşların bedelini talep etmesinin kötü niyetli olduğunu, taraflar arasındaki fesih protokolü bulunduğunu savunarak, davanın yetki ve esas yönünden reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, sözleşmenin ifa yerinin ... olması nedeniyle davalının yetki itirazının yerinde görülmediği, davalı tarafından sözleşmenin haklı olarak fesh edilmediği, fesih için imzası davacıya ait olmayan bir sözleşme dışında herhangi bir sebep gösteremediği, dolayısıyla davacının sözleşme gereği sebepsiz ve bildirimsiz bu fesih nedeniyle oluşacak zararını istemekte haklı olduğu, davalı tarafından sözleşmenin feshine esas aldığını beyan ettiği, 21/12/2009 tarihli karşılıklı feshe ilişkin belgenin, imzanın davacı yetkilisine ait olmaması nedeniyle, davacı açısından hüküm ifade etmediği, ancak davalının açıkça bu tarih itibariyle sözleşmenin fesh edildiğine ilişkin beyanı

karşısında, davacının da bu tarih itibariyle sözleşmenin fesh edildiğini kabul etmekte haklı olduğu, ancak feshe ilişkin bu belge dışında haklılılığı gösterir herhangi bir neden ve sebep davalı tarafından ileri sürülmediği, davacının tazmini gereken zararının 65.344,06 TL kâr mahrumiyeti, 9.793,03 TL demirbaş zararı olmak üzere toplam 74.983,03 TL olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulün karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2)Dava, taraflar arasındaki 03/08/2007 tarihli distribütörlük sözleşmesinin haksız feshi nedeniyle doğduğu iddia edilen müspet ve menfi zararın tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece benimsenen bilirkişi kurulu raporu doğrultusunda davacının davalıdan kar mahrumiyeti ve demirbaş zararını isteyebileceği sonucuna varılarak yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Oysa, davalının feshinin sözleşmeye aykırılığı ve feshin haksız olduğu isabetle saptanmış ise de mahkemece davacının sözleşme çerçevesinde ve esasen müspet zararın oluşması için yapmak zorunda olduğu demirbaş zarar kalemini isteyemeyeceği gözardı edilerek bu kalem isteğin dahi davalıdan tahsiline karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu yönden davalı yararına bozulması gerekmiştir.