Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2014/9723 K.2015/6398

Taraflar arasında görülen davada Ankara(Kapatılan) 15. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/11/2013 tarih ve 2012/284-2013/267 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 05/05/2015 günü hazır bulunan davacı vekili Av. Ç. D. L. ile davalı vekili Av.E.K.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili 06/09/2012 harç tarihli dava dilekçesinde özetle; özelleştirme yüksek kurulunun 02/04/2004 tarih, 2004/22 sayılı kararı ile T.'ın özelleştirme kapsam ve programına alındığını, 4046 sayılı özelleştirme kanununun 20.maddesi uyarınca özelleştirme idaresine devredilen kitlerin anonim şirkete dönüştürüldüğünü, bu uygulama kapsamında özelleştirme idaresi başkanlığının kararı ile T.'ın 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılmasına karar verildiğini, bu kapsamda da davacı ve davalı arasında 24/07/2006 tarihinde işletme hakkı devir sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin 7.1, 7.2, 7.3, 7.4,

7.5 ve 7.6'ncı maddelerinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, ayrıca 10.1, 15.2 ve 18.3'üncü maddelerinde de sorumlulukların kapsamına yer verildiğini, davacının da anonim şirkete dönüştürülen kitlerden birisi olup, ayrı bir tüzel kişiliği ve sermayesi olan tamamen özel hukuk hükümlerine tabi bir ticaret şirketi olduğunu, T.'ın 233 sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname kapsamında bulunduğunu, buna göre T.ın hisselerini satma ve devretme yetkisinin Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığı'na ait olduğunu,

24/06/2010 tarih ve 2010/42 sayılı özelleştirme yüksek kurulu kararı uyarınca Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığı'nca U. Elektrik Dağıtım A.ş.'nin %100 oranındaki hissesinin U.

Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'ne satışına ilişkin 31/08/2010 tarihli hisse satış sözleşmesiyle satıldığını, davalı Tedaş'ın anonim şirketleri dönüştürülmeden önce kendi tüzel kişiliğine bağlı il müdürlükleri bulunan Bursa, Balıkesir, Çanakkale ve Yalova illerindeki elektrik dağıtım müesseselerini U..

Ş.. adını aldığını, müvekkilinin de anonim şirkete dönüştürülen kitlerden biri olduğunu, davalının 2003 yılında gerçekleştirdiği işlemler için Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2004/270 esas ve 2005/382 sayılı karar dosyasında 27/07/2005 tarihinde karar verildiğini, mahkeme ilamı uyarınca Bursa 2. İcra Müdürlüğü'nün 2005/1014 takip sayılı icra dosyası ile alacaklı tarafından icra takibi başlatıldığını, 03/05/2007 tarihi itibariyle 45.484,74 TL'nin ödendiğini,

bu olayın ve mahkeme kararının taraflar arasında akdedilen sözleşme öncesi gerçekleşmiş olması ve ödemenin ise sözleşmenin sonrasında müvekkili tarafından yapılmış olması sebebiyle açıklanan nedenlerle sorumluluğun Tedaş'a ait olduğunu ileri sürerek, 45.484,74 TL'nin alacaklıya yapılan ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporu kapsamından, taraflar arasında yapılan işletme hakkı devir sözleşmesi gereğince davalının sözleşme öncesi ortaya çıkan hukuki uyuşmazlıklardan sorumlu olduğu, elektrik sayacını bozukluğundan bahisle fazla tahakkuk ettirilen elektrik borcunun istirdatı için açılan davada fazla tahakkuka ilişkin yapılan işlemin davalı kurumun faaliyetleri kapsamında olması ve işlemin tarihi itibariyle işletme hakkı devir sözleşmesinin 7.maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 45.484,74 TL'nin 06/09/2012 dava tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.