Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/1739 K.2015/11592

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/04/2014 tarih ve 2011/303-2014/143 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03/11/2015 günü hazır bulunan davacı vekili Av. G.. Y.. ile davalılar vekili Av. M. T. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi . tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların sahibi ve işletmecisi oldukları antrepodaki müvekkiline sigortalı emtiaların davalıların kusuru sonucu çıkan yangında yandığını, davacının sigortalısına hasar bedelini ödediğini ileri sürerek, 1.611.838,32 USD'nin karşılığı olan 2.116.343.71 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın usul ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, binanın yetersizliğinden ve sair sebeplerden kaynaklanan bir yangının söz konusu olmadığı, dava konusu zararın doğmasından veya büyümesinde davalılardan kaynaklı bir kusurun da bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, yangının bina malikinin yapım veya bakımındaki bir eksiklikten meydana gelmediğinin sabit olmasına, bu bağlamda dava konusu yangında bina malikinin sorumluluğunun bulunmadığının anlaşılmasına göre, davacı vekilinin davalılardan bina maliki olduğu anlaşılan BYS Um U. Mağazalar A.Ş’ ne yönelik temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacının diğer davalıya yönelik temyiz itirazlarına gelince; Dava, nakliye ve yangın sigortasına dayalı olarak ödenen bedelin rücuen tahsili istemine ilişkin olup, uyuşmazlık, davalı antrepo işleticisinin oluşan zarardan sorumlu olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Mülga BK.nun 474 ncü maddesi hükmü gereğince ardiye sahibi eşyayı bir komisyoncu gibi ihtimam ile muhafaza etmeye mecburdur. Her akit gibi ardiye sözleşmesinde de malı tevdi eden şahıs alacağını kısmen ve ya tamamen istifade edemediği takdirde ardiyeci kendisine hiçbir kusur isnat edilemeyeceğini ispat etmedikçe bundan doğan zararı BK'nun 96 ncı maddesi hükmünce tazmine mecburdur.

Somut olayda mahkemece, ardiyenin işleteni olduğu anlaşılan davalılardan BYS Dış Ticaret A.Ş'nin ardiyeyi davacının sigortalısının emtiayı gönderdiği dava dışı Pamuk ve Toprak Mahsulleri A.Ş.'ne 15.11.2005 tarihli sözleşme ilişkisi çerçevesinde kullandırdığı

sabit olup, mahkemece bu sözleşme ilişkisi kira ilişkisi olarak ele alınmış ise de sözleşmenin tümü bir bütün olarak değerlendirildiğinde kabulün aksine sözleşmenin kira değil ardiye sözleşmesi olduğunun kabulü gerekir.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, davalılardan BYS Dış Ticaret A.Ş.ile dava dışı P. ve T. Mahsulleri A.Ş. arasındaki sözleşmenin ardiye sözleşmesi olduğunun kabulü ile sözleşme koşulları değerlendirilerek, mülga BK.nun 473 ve devamı maddelerinde düzenlenen depo işletmecisi olan bu davalının, BK 474 ve BK 477. maddeleri uyarına üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirip getirmediği yeterince tartışılmak, sonuçta ispat yükünün bu davalıda olduğu ilke olarak kabul edilmek ve sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken yanılgılı vasıflandırmaya ve ilkeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.