Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/691 K.2015/5741

Taraflar arasında görülen davada ... ... 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12/11/2014 tarih ve 2013/100-2014/101 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 17.220 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ...'ın korumasında olan yerli ve yabancı eserlerin davalı tarafından düzenlenen konserde kullanıldığı, bu kullanımla ilgili olarak müvekkilinden kullanım izni alınmadığını ve mali hak bedellerinin ödenmediğini ileri sürerek, şimdilik 1.000 TL'nin konser tarihinden itibaren işletilecek en yüksek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 15/10/2014 tarihli ıslah dilekçesi ile talep sonucunu 14.787,83 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, davaya konu etkinliğin ... Üniversitesi tarafından organize edildiğini, müvekkilinin organizasyon sahibi üniversiteye bedeli karşılığında sanatçı temini, sanaçtı-orkestra ulaşımı, teknik ekibin temini v.b. hizmetleri sunduğunu, bilet gelirlerinin tamamının üniversiteye ait olduğunu,tazminat talep koşulları oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu konserde icra edilen eserlerden 8 adedinin mali haklarının davacı ...'a ait olduğu, icra edilen eserlerin ... koruması altında bulunduğundan temsil hakkının meslek birliğinin yazılı izni alınarak kullanılması gerektiği, meslek birliğinin yazılı izni olmaksızın eserlerin icra edilmesinin eser üzerindeki haklara tecavüz oluşturduğu, davalı ile dava dışı üniversite arasında imzalanan sözleşmenin davalının hukuki sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağı gibi konserle ilgili tanıtım ve organizasyon işlerini davalının yerine getirdiği, davalının zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 14.787,83 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ancak, mahkemece asıl alacağa işlemiş faiz eklenerek oluşan alacağa bir kez daha faiz uygulanmasına karar verilmek suretiyle 6098 Sayılı TBK'nın 121/son maddesinde belirtilen ve kısaca “faize faiz işletilmesi yasağı” şeklinde ifade edilebilecek emredici nitelikteki düzenlemeye aykırı olarak karar verilmesi doğru olmayıp, kararın bu nedenle bozulması gerekmekte ise de; yapılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

MUHALEFET ŞERHİ

Mahkemece davacı meslek birliğinin mali haklarını takip yetkisine sahip olduğu müzik eseri niteliğindeki eser üzerindeki temsil haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle talep gibi 5846 sayılı Kanun'un 68.maddesi uyarınca üç kat telif tazminatına hükmedilmiş ise de.

Kanun'un 68.maddesinin 1. Fıkrasında eseri, icrayı, fonogramı veya yapımları hak sahiplerinden bu Kanuna uygun yazılı izni almadan, işleyen, çoğaltanların “bu Kanun hükümleri uyarınca tespit edilecek rayiç bedelin en çok üç kat fazlasını” isteyebileceği belirtilmiş olup, aynı Kanun'un 66/3 fıkrası gereğince mahkeme, mali haklara tecavüz halinde, “tecavüzün şümulünu, kusurun olup olmadığını, varsa ağırlığını” takdir etmek durumunda bulunduğundan, dava konusu olayda talep edilebilecek “en çok üç kat fazla” tazminatın tecavüzün şümulüne ve kusurun ağırlığına göre belirlemek yetkisinin mahkeme hâkimine ait olduğu,

BK’nun 43/1 maddesinin de bu yetkiyi desteklediği, mahkemenin bu hususları tartışmadan doğrudan belirlenen rayiç bedelin üç katına hükmetmesinin isabetsiz bulunduğu, Anayasa Mahkemesinin konu ile ilgili 28.2.2013 gün 2012/133 Esas 2013/33 sayılı kararında yer verilen-maddedeki “üç katı” ibaresi ile- “hak sahiplerinin dava yoluyla isteyebileceği bedele üst sınır getirildiği, hâkimin taleple bağlı olduğuna dair veya takdir yetkisine ilişkin olumsuz bir düzenleme içermediği,

bu sınır içerisinde kalmak şartıyla hâkimin dosya içeriği ve talebi de gözeterek takdir yetkisi kullanacağının açık olduğu ve her dava konusu olayda tartışılması ve değerlendirmesi gerektiği” şeklindeki gerekçenin de muhalefet görüşümüz doğrultusunda bulunduğu ve hükmün bu nedenlerle bozulması gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmıyoruz. 24.04.2015