Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2015/7151 K.2016/309

Taraflar arasında görülen davada ............Mahkemesi’nce verilen 20.05.2014 gün ve 2011/34-2014/178 sayılı kararı bozan Daire’nin 25.02.2015 gün ve 2014/16742-2015/2587 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili; davalı tarafından imzalanan “Kredilendirme talimatı ve erken ödeme için genel garanti taahhütnamesi” uyarınca taşıt kredisi kullanarak davalıdan araç alan müşterilerin kredilerinin davalı şirkete aktarılacağını, bunun karşılığında davalının da müvekkili bankanın istediği teminatları sağlayıp araç üzerine rehin koyduracağı, ancak davalı tarafından müvekkili bankaya garanti edilen işlemlerin müvekkil banka aleyhine sonuç doğuracak şekilde yerine getirilmediği için zararının söz konusu olduğunu, taraflar arasında teamül haline gelen uygulama gereği davalının taleplerini fax yoluyla bildirdiğini ileri sürerek dava tarihi itibari ile ödenmesi gereken toplam 359.812,14 TL'nin davalıdan tazmin edilerek taraflarına ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce davacı yararına bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.