Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2016/11875 K.2018/3834

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/03/2016 tarih ve 2012/164-2016/112 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı ... ile birlikte 2005 yılında davalı şirketi kurduklarını, hisselerini 18.02.2009 tarihli devir sözleşmesi ile ... isimli şahsa devrettiğini, hisse devir sözleşmesinde hisse bedelinin alınmış gibi gösterildiğini ancak hisse bedelini almadığını, 2011 yılında vergi dairesinden, ticaret odasından şirket borcu nedeniyle ihtarlar alınca aslında devir işleminin gerçekleştirilmediğini öğrendiğini, şirketin aynı zamanda geri ödenmeyen kredi borçları olduğunu, davalı ...’tan bilgi alamadığını, şirketin kötü yöentildiğini ileri sürerek davalı şirketin fesih ve tasfiyesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının hisseleri devretmiş olduğu ve şirket ortağı olmadığından işbu davada aktif husumetinin bulunmadığını, şirketin 2012 yılına kadar aktif olarak ticari faaliyet yürütmediğini, faaliyet alanlarında ticaret yapabilmek için bir fabrika kurduğunu, kötü yönetim iddiasının gerçeği yansıtmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının ortağı olduğu limited şirketin fesih ve tasfiyesini istediği, davacının halen şirket ortağı olduğu ve dava açmakta hukuki menfaatinin bulunduğu, davacının hissesinin başka bir ortağa devretme iradesi taşıdığı dikkate alındığında, tarafların birbirlerine güven olgusunu yitirdikleri, güven olgusunun olmadığı bir şirketin devamının ortaklardan beklenemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, şirketin fesih ve tasfiyesi istemine ilişkin olup, davacı, 2009 yılında şirket hisselerini devrettiğini ancak vergi dairesinden gelen borçlar sonrası hisse devrinin gerçekleşmemiş olduğunu anladığını, şirketin kötü yönetildiğini ve ortaklar arası güven ilişkisinin kalmadığını iddia etmiştir.

Limited şirketlerde pay devri usulü mülga 6762 sayılı TTK’nın 520. maddesinde düzenlenmiş olup, “Bir payın devri, şirket hakkında ancak şirkete bildirilmek ve pay defterine kaydedilmek şartıyla hüküm ifade eder. Devir hususunun pay defterine kaydedilebilmesi için, devre ilişkin mukavelenin yazılı şekilde yapılmış ve imzasının noterce tasdik edilmiş olması ve

ortaklardan en az dörtte üçünün devre muvafakat etmesi ve bunların esas sermayenin en az dörtte üçüne sahip olması şarttır.” hükmünden de anlaşılacağı üzere birbirini takip eden üç işlemin yapılması halinde pay devri gerçekleşir.

Somut olaya bakıldığında, davacının davalı şirkette %50 hisse sahibi olup hisselerini davadışı Önder Karslı'ya devrettiği, hisse devir sözleşmesinin noter huzurunda yapılıp imzalarının tasdik edildiği, hisse devrine şirketin %50 hisse sahibi diğer ortağın muvafakat ettiği ve hisse devir işleminin şirket pay defterine kaydedildiği anlaşılmıştır. Bu durumda 6762 sayılı TTK 520. maddesine uygun şekilde hisse devrinin yapılmış olduğu, dava tarihi itibariyle ortak sıfatı bulunmayan davacının şirketin feshi ve tasfiyesi istemli işbu davada aktif dava ehliyetinin bulunmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.