KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2017/3980 E., 2019/3280 K.·Mahkemesi :asliye Hukuk Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Nisan 2019
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Edirne 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 29/09/2015 gün ve 2015/436-2015/665 sayılı kararı onayanDaire'nin 14/06/2017 gün ve 2016/7374 - 2017/3733 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili davalı belediye meclisi tarafından 05.01.2007 tarih 2007/04-28 sayılı kararı ile toplu ulaşım sisteminin kabul edildiğini, bu toplu ulaşım sistemine dahil olacak minibüs esnafından meclis kararı uyarınca para alınmasının kararlaştırıldığını, bu karar nedeniyle davacıların murisi ... tarafından sisteme dahil olmak için ...'ne toplam 45.000,00 L toplu ulaşım hat uzatma bedeli ödendiği,
Edirne İdare Mahkemesi'nce meclis kararının iptal edildiğini, dolayısıyla davalı belediyenin tahsil ettiği bu paranın hukuki dayanağının ortadan kalktığını, bunun üzerine davacılar murisinin davalı Belediyeye başvurarak yatırdığı bu paranın kendisine geri ödenmesini talep ettiğini, davalı Belediyenin bunu yerine getirmediğini ileri sürerek 45.000,00 TL nin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, davanın reddini istemiştir. Mahkemece; davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır. Davalı vekili bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur. Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2017/3980, K. 2019/3280, 30 Nisan 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama