Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2018/1915 K.2019/3777

Taraflar arasında görülen davada Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 05/07/2017 tarih ve 2016/331 E. - 2017/577 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nce verilen 23/02/2018 tarih ve 2017/776-2018/178 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın müşterisi olduğunu, dava dışı Besoto Gıda ve İhtiyaç Mad. Ltd. Şti.'ne olan borcunu ödemek için, davalı banka şubesindeki hesabından 27/06/2008 saat 17:57'de 150.000,00 TL çektiğini, “Besoto Çaykura yatan” açıklamasıyla hesaptan çıkışı yapıldığını, aynı tarihte "Hav.

Besoto Tes" açıklaması ile Çaykur Kayseri Pazarlama Bölge Müdürlüğü'nün hesabına Besota şirketinin yetkilisi olan dava dışı Mehmet Doğanay'ın imzasının alındığı havale dekontu ile 150.000,00 TL havale yapılarak müvekkilinin Besota şirketine olan borcunu, yine Besota şirketinin Çaykur’a olan borcundan mahsup suretiyle ödediğini, ödemenin banka tarafından düzenlenen dekontla da sabit olduğunu, müvekkilinin Besota şirketine borcunu ödemesine ve virman ile ödenen bedeli tahsil etmesine rağmen takip başlattığını, müvekkilinin borca itirazı üzerine itirazın iptali davası açtığını,

bankanın paranın neye mahsuben ödediği konusunda bilgisi olmadığı beyanından ötürü mahkemece davanın kabulüne ve itirazın iptaline karar verildiğini, bunun üzerine müvekkilinin aynı borcu ikinci kez ödemek zorunda kaldığını, davalı bankanın mahkemede bu kanaati oluşturacak hatalı beyanda bulunmasından dolayı bu paranın ikinci kez ödendiğini ileri sürerek 20.000,00 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı bankadan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili bankanın müşterinin talimatı doğrultusunda hareket ederek işlemleri gerçekleştirdiğini, müvekkilinin hangi paranın neye mahsuben gönderildiği hususunda araştırma yapma yükümlülüğünün olmadığını, buna ilişkin bilgisinin de bulunmadığını, meydana gelen zararla müvekkili banka arasında bir illiyet bağı olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tacir olan davacının dava dışı Besota şirketine makbuz karşılığı bizzat ödeyerek, şirketin banka mevduat hesabına makbuz karşılığı yatırarak veya bankaya yazılı talimat vererek hesabına aktarmak suretiyle borcunu ifa imkanı mevcut iken bunu yapmadığı ve ödeme savunmasını ispatlayamadığı, davalı bankanın kusur ve sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili istinaf isteminde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, Çay-Kur'a yapılan EFT ödemesindeki imzanın dava dışı Besota Gıda San ve Tic. Ltd Şti. yetkilisine ait olduğu, bu fişin düzenlemesinde bankanın görevli kurum sıfatıyla bir katkısının bulunmadığı, tüm dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden ilk derece mahkemesinin davanın reddi yönündeki kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.