KÜNYE
11. Hukuk Dairesi 2018/5722 E., 2020/2603 K.·Mahkemesi :ticaret Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Haziran 2020
Karar Metni
286 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen davada Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 01/03/2016 gün ve 2014/177 - 2016/116 sayılı kararı onayan Daire'nin 19/09/2018 gün ve 2016/14030 - 2018/5451 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:
Davacı vekili, müvekkili şirketçe Tüpraş...A.Ş'ye ait emtiaların Batman'dan Kırıkkale'ye taşınması işinin nakliyat emtia sigorta poliçesi ile teminat altına alındığını, 25.05.2013 tarihinde sigortalı emtianın taşınması sırasında bazı vagonların raydan çıkması neticesinde hasar meydana geldiğini, hasar bedeli olan 126.506,45 TL'nin 17.01.2014 tarihinde sigortalıya ödendiğini, davalının taşımada gerekli dikkat ve özeni göstermemesi ve kusuru ile hasarın oluşmasına neden olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 126.506,45 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.
Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunmuş, bunun kabul görmemesi halinde ise doğal afet sebebiyle mücbir sebepten kaynaklanan olayda müvekkili kurumun sorumluluğunun bulunmadığını, davacının zararının daha az olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.
Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.
Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.
Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.
Yargıtay 11. Hukuk Dairesi, E. 2018/5722, K. 2020/2603, 4 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama