Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2019/1296 K.2020/5002

Taraflar arasında görülen davada Ankara 11. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 26.10.2015 gün ve 2014/965 - 2015/639 sayılı kararı bozan Daire'nin 19.09.2018 gün ve 2018/2587 - 2018/5461 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili taraflar arasında genel kredi sözleşmesi bulunduğunu, bu sözleşme çerçevesinde davacının çeşitli krediler kullandığını ve Temmuz 2014'de borcun erken kapanması için davalıya başvurulduğunu, borç ana parasının 1.634.034,48 TL olmasına karşın davalı tarafından 1.848.107,29 TL bedelin istendiğini, söz konusu bu bedelin 04.08.2014 tarihinde ödenerek kapatıldığını, yapılan kesintinin haksız olduğunu, bankanın keyfi bir miktarı tahsil ettiğini ileri sürerek, haksız olarak tahsil edilen bedelin faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmenin genel işlem şartı niteliği taşıdığı, sözleşmenin ilgili maddesinin bu şekli ile geçerli olmadığı, iadesi gereken rakamın 175.842,82 TL olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 175.842,82 TL'nin faiziyle davalıdan tahsiline dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.