Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2019/4146 K.2021/3867

Taraflar arasında görülen davada Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 15.05.2019 tarih ve 2019/26-2019/408 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 13.04.2021 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının özelleştirme kapsamına alınması ve 20 ayrı dağıtım şirketine ayrılması kapsamında müvekkili ile davalı arasında 24.07.2006 tarihinde “İşletme Hakkı Devir Sözleşmesi (İHDS)” akdedildiğini, anılan sözleşmenin üçüncü kişilerin hak iddialarını düzenleyen 7. maddesinde dağıtım faaliyetinin yürütülmesi amacıyla gerçekleştirilen iş ve işlemlerden kaynaklanan sorumluluğun dönemsel olarak paylaştırıldığını, anılan sözleşmeden önce dağıtım faaliyetlerinin davalı tarafından yürütüldüğü sırada Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülen dava sonucunda müvekkili tarafından ödeme yapıldığını ileri sürerek,

davacı tarafından ödenmek zorunda kalınan 3.720.105,00 TL'nin 25.10.2013 tarihinden, 417.556,07 TL KDV'nin 18.11.2013 tarihinden, 39.967,34 TL vekalet ücretinin 17.01.2013 tarihinden, 8.156,60 TL stopaj ödemesinin 26.02.2013 tarihinden, 18.581,40 TL temyiz harcının 17.12.2012 tarihinden, 66.520,95 TL onama harcının 01.07.2014 tarihinden, 6.719,25 TL karar harcının 18.01.2013 tarihinden, 1.255,23 TL'nin 14.06.2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alacağın zamanaşımına uğradığını, davacı şirketin özelleştirilmesinin hisse satışı suretiyle gerçekleştirildiğini ve İHDS hükümleri uyarınca müvekkilinden talepte bulunulamayacağını, davacı tarafından düzenlenen devre esas bilanço ile geçmişe yönelik borç ve alacak işlemlerinin kesinleştirildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında yapılan yargılamada iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinden önce doğan ve davacı tarafça ödenen bedelin, mahkeme kararı ile hükmedilen tazminat miktarı, vekalet ücreti ve yargılama giderinden oluşan kısmından davalının sorumlu olduğu, 417.556,07 TL'lik ödemenin takipteki işlemiş ve işleyen faizin KDV'sine ilişkin olduğu, 3065 sayılı KDV Kanun'un 24/c maddesinde KDV matrahına dahil olan kalemler arasında gecikme zammına da yer verildiği, rücuya dayanak ilamda alacağın 6183 sayılı Yasa uyarınca gecikme zammı ile birlikte tahsiline karar verildiği,

yasa gereği gecikme zammına KDV işletilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 4.273.722,56 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, alacağın 39.967,34 TL'sine 17.01.2013 tarihinden, 8.156,60 TL'sine 26.02.2013 tarihinden, 3.720.105,00 TL'sine 25.10.2013 tarihinden, 18.581,40 TL'sine 17.12.2012 tarihinden, 6.719,25 TL'sine 18.01.2013 tarihinden, 66.520,95 TL'sine 01.07.2014 tarihinden, 1.255,23 TL'sine 14.06.2013 tarihinden, 412.416,79 TL'sine 18.11.2013 tarihinden itibaren avans faizi işletilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir. Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.