Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2019/5193 K.2020/3304

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 19/01/2017 tarih ve 2013/3 E- 2017/5 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kısmen kabulüne-kısmen reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 30/10/2019 tarih ve 2017/2556 E- 2019/2300 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ...’in modacı olduğunu, 08.08.2011 tarihinde ... 5, Noterliği nezdinde 17598 sayılı Yevmiye ile yarışma formatını tescil altına aldırdığını, davacının.

“2-3 yarışmacıdan oluşacak ve her yarışmacının kendi moda tarzlarını depo oda adı verilen bir bölümden oluşturacakları bir format hazırladığını ve ismini de "Bu Benim Tarzım" olarak tasarladığını, sonrasında formatını daha da geliştirdiğini ve çeşitli treatment'lar oluşturarak formatı çeşitli yapımcılar ile paylaştığını ve bu paylaşım sonucu format ve treatmentin son şeklini aldığını, davacının çeşitli yapım firmaları ile görüşmüşse de oluşturulan format ve treatmenlerin kullandırılması konusunda ücrete ilişkin yaşamış olduğu anlaşmazlıklar nedeniyle herhangi bir sözleşme akdedemediğini,

ancak aradan bir süre geçtikten sonra formatın yayınlanmaya başladığını fark ettiğini belirterek, davalılarca bütün hakları davacıya ait "Bu Benim Tarzım" adlı yarışma programının izinsiz olarak yayınlanması suretiyle yapılan tecavüzün ortadan kaldırılması ve davalıların bu tecavüz aracılığıyla elde ettiği haksız kazancın tazmini amacıyla şimdilik 250.- TL maddi ve 2.000.- TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davaya konu formatın son derece basit ve dünyanın bir çok yerinde uzun yıllardır yapılagelen genel nitelikte bir format olduğunun 4 bilirkişi raporu ile sübuta erdiği, 5846 sayılı FSEK hükümleriyle eser sahibine sağlanan fikri hak korumasının fikrin bizatihi kendisine dair olmayıp onun ifade ediliş biçimine ilişkin olduğu, davacının noter tespitinin yapılan yargılama sonucunda FSEK 1/B-(a) ve 2/2 maddeleri anlamında sahibinin hususiyetini taşımayan alalade bir tespit olduğu, noter tespitinin başlığının "Bu Benim Tarzım" şeklinde genel ibare içeren isim içermesinin de davacıya bir hak tesis edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun vekalet ücreti yönünden kısmen kabulüyle, kararın kaldırılmasına ve yeniden hüküm kurmak suretiyle davanın reddine ve manevi tazminat yönünden davalı yararına 2.860,00 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle de reddedilen manevi tazminat davası yönünden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 10/3 ve 13/2 maddesi gereğince, davalı yararına 2.000,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.