Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/2215 K.2021/2359

Taraflar arasında görülen davada Mersin 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 23/05/2019 tarih ve 2017/693 E- 2019/386 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 05/03/2020 tarih ve 2019/1623 E- 2020/253 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Nesli Yemekçilik Gıda Temizlik..Şti.'nin %50 hissedarı iken, şirketin %50 hissedarı olan diğer ortak davalı ... ile ortaklığını şirketin zarar ettiği gerekçesi ile sonlandırdığını, davacının şirketteki hisselerini 14.12.2016 tarihinde 3.kişilere devrettiğini, müvekkilinin ortaklık sırasında münferiden tek başına şirketi temsile yetkili ise de, esasına tüm yetki ve işlemlerin bizatihi diğer ortak olan davalı ... tarafından yürütüldüğünü, müvekkilinin sonradan davalı ...’ın şirketi boşaltmak ve kendisini aldatma kastıyla hareket ettiğini öğrendiğini,

davalı ...’ın şirket hesabından ortağı bulunduğu ya da bir şekilde bağlantılı olduğu şirketlerin borçlarını ödediğini ve durumu davacıdan gizlediğini ayrıca şirket hesabından gayri menkul satın alarak şirketin yeni ortağı olan ... adında tapuya tescil ettirdiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 200.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek, reeskont avans faiziyle birlikte davalı ...'dan şahsen diğer davalı şirketten davacı hissesi oranında alınarak davacıya verilmesine, yargılama giderleri ve ücreti vekaletin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, açılan davanın haksız ve yersiz olduğunu, husumete ilişkin itirazlarının olduğunu savunarak, davalı şikret bakımından davanın öncelikle usulden, mahkeme aksi kanaatte ise her iki davalı bakımından davanın esastan reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, yerleşmiş Yargıtay kararlarına göre şirket yöneticisinin zararından kaynaklı olarak tazminat talep edebilmek için dava tarihi itibariyle şirket ortağı olmak gerektiği, şirket hissesi devredildiğinde hissedarlık sıfatından kaynaklı hak ve borçların tamamının da devir alan ortağa geçtiği, davacının şirketteki payını 14.12.2016 tarihinde dava dışı 3. şahsa devrettiğinin anlaşıldığı, davacının şirket yöneticisinin eyleminden kaynaklı olarak dava açma hakkı olmadığı,

ayrıca yöneticinin sorumluluğuna dayalı olarak şirketin zarar gördüğünü ileri süren kişi ortak olsa dahi, tamzinatın kendisine ödenmesini istemesinin mümkün olmadığı, ancak şirkete ödenmesini isteyebileceği, böyle bir durumda da davacının aktif husumet ehliyetinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın aktif husumet yokluğu sebebi ile usulden reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesince verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.