Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/2268 K.2021/1872

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Tüketici Mahkemesi’nce verilen 14.03.2018 tarih ve 2017/230-2018/127 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalıların sürücüsü ve işleteni olduğu aracın neden olduğu tek taraflı trafik kazasında araçta yolcu olarak bulunan davacının ağır şekilde yaralandığını ve yaralanma sebebiyle belden aşağısının felçli hale geldiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 75.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilleri, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; felç olan ve çalışma/meslekte kazanma gücünü %100 oranında kaybetmiş bulunan davacının Türk Borçlar Kanunu’nun 58 inci maddesi uyarınca davalılardan manevi tazminat talep hakkının olduğu, manevi tazminat tutarının değerlendirilmesinde manevi tazminatın bir ceza ve bir zenginleşme aracı olmayıp haksız fiil neticesi zarara uğrayan kişiye bir nebze teselli verme amacına yönelik olduğu, somut olay bağlamında meydana gelen kazada kusurun tamamının davalılarda bulunduğu,

tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın alım gücü, bu kazadan dolayı davacının felç geçirip meslekte kazanma gücünü %100 oranında yitirmesi, tüm bunların yaşamında doğurduğu büyük çaplı sıkıntı, ağrı ve güçlüklerin davacıda doğurduğu elem ve ızdırabın derecesi,

nihayet Türk Medeni Kanunu'nun 4'üncü maddesinde düzenlenen hakkaniyet ilkesinin bir arada gözetilmesi sonucu davacının talep ettiği 75.000,00 TL manevi tazminatın makul olduğu yönünde tam bir vicdani kanaate ulaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 75.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 20.06.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Temyiz incelemesi için Dairemize gönderilen dosyada, davanın açıldığı Ankara 16. Asliye Hukuk Mahkemesince 23.03.2016 tarihinde görevsizlik kararı verildiği, kararın davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesi’nin 26.05.2016 tarihli, 2016/8108 E., 2016/6462 E. sayılı kararı ile onanmasına karar verilerek kesinleştiği, dosyanın Ankara 6. Tüketici Mahkemesine gönderildiği, anılan mahkeme tarafından 14.03.2018 tarihinde verilen karar için davalı ... tarafından “istinaf” ibareli dilekçe ile kanun yoluna başvurulduğu, ilk derece mahkemesince dosyanın kanun yolu incelemesi için Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince verilen karar 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesinin 2. fıkrasında sözü edilen temyiz yoluna başvurulup Yargıtay incelemesinden geçen kararlar ile ilgili ve temyiz kanun yoluna tabi olduğundan dosyanın kanun yolu değerlendirmesinin Dairemizce yapılması gerekmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.