Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/2316 K.2021/3917

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 29/11/2018 tarih ve 2016/252 E. - 2018/460 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin usulden reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 05.06.2020 tarih ve 2020/822 E. - 2020/922 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; 01.05.2014 tarihli Marka ve Lisans Sözleşmesinin feshine, markayı taşıyan tabela, levha, basılı kağıt ve sair her türlü eşyanın/ürünün, eğitim programlarının kullanılmasının, tedbiren önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı ile davalı şirket arasında organik bağın olduğunu, fesih taleplerinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davaya konu Marka ve Lisans Sözleşmesinin davalı yanca feshedilmesi nedeniyle davanın konusuz kaldığı, dava açılmasına davalı neden olduğundan vekalat ücreti ve yargılama giderinden sorumlu tutulduğu gerekçesiyle konusuz kalan davanın esası hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; İlk derece mahkemesinin 29.11.2018 tarihli gerekçeli kararının davalı vekiline 06.04.2019 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekilinin Uyap üzerinden 19.04.2019 tarihinde istinaf dilekçesi sunduğu ancak istinaf harcını yatırmadığı, istinaf harç ve giderlerinin tamamlanması için kesin süre içerir muhtıranın davalı vekiline 27.04.2019 tarihinde ve 29.09.2019 tarihinde tebliğ edildiği istinaf harcının ise kesin süreden sonra 07.11.2019 tarihinde yatırıldığı gerekçesiyle, 6100 sayılı HMK.'nın 341. ve 346. maddeleri gereğince davalı vekilinin yerinde görülmeyen istinaf isteminin usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi'nce verilen karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nce, gerekli harçların ikmali için dosya İlk Derece Mahkemesine iade edilmiş, İlk Derece Mahkemesi'nce de HMK’nın 344. maddesi uyarınca gerekli harçların ikmali için meşruhatlı muhtıra tebliğ edilmiş, harçların verilen kesin sürede yatırılmaması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf isteminin usulden reddine karar verilmiştir.

Ancak, anılan Kanun hükmü uyarınca bu hususta görev ve yetki İlk Derece Mahkemesi'ne ait olup, İlk Derece Mahkemesi'nce verilen bu yöndeki kararlara karşı da HMK’nın 346/2. maddesi uyarınca bir haftalık süre içerisinde istinaf isteminde bulunulması halinde Bölge Adliye Mahkemesi'nce gerekli inceleme yapılarak bir karar verilir. Bu sebeple Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen istinaf isteminin usulden reddine dair kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.