Yargıtay 11. Hukuk Dairesi E.2020/4026 K.2021/3312

Taraflar arasında görülen davada Bursa 2. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 20/06/2019 tarih ve 2018/1600-2019/998 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının ticari ilişki nedeniyle davalıya avans olarak çek verdiğini, davalının malları teslim etmediği halde söz konusu çeke dayalı olarak davacı aleyhine icra takibi başlattığını ileri sürerek, davacının davalıya borçlu olmadığının tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre; çekin ödeme vasıtası olduğu ve mevcut borcun tasfiyesine yönelik olarak verildiğinin kabulü gerektiği, avans olarak davalıya çek verildiğini ispat yükünün davacıda olduğu, davacının çekin avans mahiyetinde olduğunu kesin delillerle ispatlamadığı, davalının malları davacıya teslim ettiğine dair teklif edilen yemini davalının eda ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.